In mijn post van 6 april had ik het over het rapport dat de vermeende link behandeld tussen hedendaagse televisie en seksuele moraal onder jongeren. In Indonesië maken ze zich ook druk over dit soort zaken, waar niet eigenlijk. Vorig jaar namen ze in Indonesië een anti porno wet aan. Deze wet is nogal ruim geformuleerd, waardoor bijvoorbeeld Balinese volksdansen als porno kunnen worden gezien.

Veel berichtgeving over de wet gaat over die volksdansen en over de (groeiende) invloed van de Islam, waardoor de wet mogelijk werd. De link tussen Islamitische partijen en de wet is uiteraard aanwezig. In het parlement waren het twee Islamitische partijen die de wet heel actief steunden. Maar deze partijen hadden bij lange na niet een meerderheid. De grootste partijen van Indonesië zijn seculier, net zoals de president. En ook die zijn akkoord gegaan met de wet.

Het gemak waarmee de Islam en de nieuwe wet aan elkaar gekoppeld worden, is op zijn zachts gezegd gemakzuchtig. Het is zelfs een beetje stemmingmakerij. Het NOS journaal besteedde aandacht aan de wet in een reportage van 5 minuten in het Acht uur Journaal van 7 april (de wet is al van kracht gegaan begin december). De reportage wordt ingeleid met de woorden dat de aankomende verkiezingen duidelijk moeten maken hoe groot de rol van de Islam is in de Indonesische politiek. “Radicale politici willen strenge Islamitische normen wettelijk opleggen aan de Indonesische bevolking.”

Dat klinkt toch wel heel dreigend. Het is eigenlijk ook gewoon onzin. Uit opiniepeilingen bleek toen al dat Islamitische partijen grond zouden verliezen in die aanstaande verkiezingen. Dat is ook uitgekomen, de partijen hebben nog geen 30% van de stemmen gekregen. Een verlies van 10%. En dat zijn dus alle partijen in Indonesië met een Islamitische grondslag, zowel het equivalent van het CDA als de SGP.

Vergelijk het Journaal item eens met deze briefing van The Economist, gepubliceerd een paar dagen voor de uitzending van het Journaal. The Economist steekt de loftrompet over het wonder van de Indonesische democratie, die tegen verwachting in aanslaat en redelijk stabiel is, zonder dat The Economist problemen van fraude, corruptie en minderheden negeert. De pornowet is wel geteld twee regels waard.

Het journaal item zegt volgens mij meer over Nederland nu, dan over Indonesië. Een zeer inzichtelijk boekje over hoe correspondenten misschien wel over een land rapporteren, maar toch vooral voor het eigen publiek, is Nederland op Scherp . In dit boekje verzamelde Pieter van Os bijdragen van buitenlandse correspondenten over Nederland vlak na de moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh. Zo staat er een bericht in van een Russische kwaliteits krant. Volgens dit bericht zou het ‘schandaal’ over de echtheid van de borsten van Georgina Verbaan in scene zijn gezet om de aandacht af te leiden van de rol van overheidsdiensten in bovengenoemde moorden.

Alhoewel ik begrijp hoe zo’n bericht van het Journaal tot stand komt, vind ik het wel jammer dat er die avond mensen op de bank zullen hebben gezeten en die tegen elkaar zeiden: “Zie, van die Moslims mag ook niets. En naar Bali hoeven we ook niet meer”.