De recession zou eigenlijk een he-cession moeten heten. Het woord was mij tot nu toe ontgaan, maar op tal van blogs en artikelen is het al een tijd in gebruik. Volgens Reihan Salam in Foreign Policy duidt de naam op het feit dat mannen de daders en slachtoffers zijn van deze recessie.

“The death of macho” van Salam is leuk om te lezen. Hij (ja het is een hij! En nog een conservatief ook!) geeft een nieuw perspectief op al langer bekende feiten. Met De New Deal in de jaren dertig werd uiteraard de economie vlot getrokken. In de ogen van Salam was het echter vooral bedoeld om mannelijke banen te redden, zodat de traditionele rol van de man als broodwinner door kon gaan. De huidige stimuleringspaketten zijn anders. Deze zijn niet meer gericht op sectoren waarin vooral mannen actief zijn, maar ook op sectoren met vrouwen. Zeker in de VS gaat dit op, met veel aandacht voor onderwijs en gezondheidszorg.

Salam denkt daarom dat in het Westen met deze recessie de blijvende doorbraak naar een gender gelijkwaardige samenleving tot stand komt. Hij sluit niet uit dat mannen zich daar nog tegen zullen verzetten (ik denk dan aan taferelen als in deze Bavaria reclame). Maar in de Westerse wereld gaat het gebeuren.

Dit in tegenstelling tot andere landen waar mannen geen middel schuwen om hun positie te behouden. Salam wijst bijvoorbeeld op het Chinese stimuleringspakket dat vol zit met maatregelen om de man aan het werk te houden. Een ander voorbeeld in het artikel is Rusland. Met de Russische man is het slecht gesteld. Levensverwachting, gezondheid, werkloosheid, in alles leidt de Russische man een kwijnend bestaan. Behalve in het Kremlin. Het beleid vanuit Moskou draait om mannen. Juist vrouwen worden gemarginaliseerd. Het hele imago van het land is gericht om masculiniteit. Vandaar die foto’s van President Poetin. De Rus is de echte Bavaria man.

Zoals wel vaker met dit soort artikelen legt Salam iets teveel intentie in het handelen van de man. Er is geen sprake van een mannelijk complot. Als beleidsmakers blanke mannen zijn, dan is het beleid ook al snel gunstig voor blanke mannen. Dat heeft meer te maken met blinde vlekken dan kwaardaardige intenties. Maar dat maakt zijn conclusie - gender als het geopolitieke, en mogelijke gewelddadige, strijdpunt van deze eeuw - voor mij juist waarschijnlijker.

Aan de ene kant van de arena staan Westerse landen geleid door vrouwen en mannen. Dit zijn dus niet feminiene landen - gelijkwaardig! -, dus laten we voor het gemak spreken van androgyn. Aan de andere kant staan de masculiene landen. Die scheidslijn is wellicht al langer te zien, met een aantal Europese landen als androgyne voorbeelden en Rusland als het masculiene voorbeeld. De VS zal zich in het rijtje van androgyne landen scharen onder Obama, na een periode van hoog masculiniteit onder Bush. Ik weet wel dat het in de androgyne landen prettiger vertoeven zal zijn. Maar als het op geopolitiek aankomt (ouderwetse belangenverdediging en machtsprojectie), denk ik dat de masculiene landen beter af zijn. Die dood van macho wordt door Salam wellicht wat prematuur vastgesteld.

Los van al deze mondiale ontwikkelingen, stelt het mij vooral voor een persoonlijk dilemma. Ik was namelijk nou net bezig meer macho te worden.