“The Top Gear presenter, a self confessed libertarian, has made a name by promoting speed and antagonising environmentalists. “What’s wrong with global warming? We might lose Holland but there are other places to go on holiday,” he wrote once in the Sun.”

Zijn skeptische houding leverde hem 6 zakken paardenmest op:

http://www.guardian.co.uk/environment/2009/sep/17/jeremy-clarkson-horse-manure-protest

—Democratisch systeem: iedereen zal het er onderhand mij eens zijn dat vrijheid zover kan gaan dat anderen er niet mee geschaad worden. Dat is ook al een heel oud criterium van vrijheid overigens, toch? In ons democratische systeem zal bewustzijn onder de bevolking parallel moeten lopen met meningen van politiek. Maar dat is geen reden om niet zowel aan het bewustzijn van de bevolking als aan meningen in de politiek te doen wat mogelijk is, als je overtuigd bent van de noodzaak ertoe.

“Die realiteit”: de realiteit van crisis en beperkte economische middelen is er maar één. De realiteit van “overshoot” (volgens het model van de ecologische voetafdruk gebruiken we bijna 40% meer dan de aarde duurzaam op kan brengen) is een andere, waar we met grote urgentie op zouden moeten wijzen. Maar hoe dat mensen aan hun verstand te praten weet ik ook niet.

Klimaatgelijk: als ik daar de verantwoordelijke positie voor zou hebben, dan zou ik vergaande milieubesparende maatregelen opleggen.

Vriendelijke groet, Quintijn

Want hoewel jij het misschien ongehoord vindt om mensen in de zaal weg te zetten als klimaatfanaten, kan ik je verzekeren dat het vrij mild is gezien het feit dat er mensen zaten die er geen moment voor terug zouden deinzen hun klimaatgelijk op te leggen aan anderen. De houding van mensen in die zaal richting de sprekers op dat podium, dat vond ik nou ongehoord.

Zelfs als het 23.58 is en mensen willen het niet geloven of niet luisteren, dan is dat hen goed recht. Het is ook hun leven en hun verantwoordelijkheid. Om mensen dan alleen maar te wijzen op hoe fout ze zijn, daarvan gaan ze echt niet luisteren. Die realiteit (de realiteit van crisis, beperkte economische middelen voor de overheid en burgers die zich over heel veel druk maken, maar niet het klimaat) ontbrak niet alleen tijdens het debat op 1 september, de legitimiteit ervan werd eigenlijk zelfs ontkent.

Een interessante vraag is trouwens of ons democratisch systeem eigenlijk wel in staat is om besluiten te nemen voor een mondiale crisis als klimaatverandering. Kan een democratie met een overheid gekozen door een bevolking om hun belangen te dienen wel 50 jaar vooruit kijken en offers vragen voor iets dat relatief zo ver weg ligt en dan ook nog 6 miljard andere mensen dient? Ik weet ieg niet hoe dat dan zou moeten. En als je dat met me eens bent, wat kun je dan nog doen, als het 23:58 is? Hoe ver ben jij bereid te gaan in het oplossen van de crisis? Ik zal mijn antwoord vast geven: ik ga het liefst ten onder in vrijheid dan de vrijheid op te geven. Al ontslaat dat niemand, ook mij niet, binnen mijn verantwoordelijkheid, bij te dragen aan een oplossing.

Het aanhalen van de Club van Rome vind ik trouwens grappig. Claimen dat het al geroepen wordt sinds 1972 en er wordt maar niets gedaan en meteen ook zeggen dat het 23:58, kan maar tot één vraag leiden: “hoe laat was het 37 jaar geleden?” En wat schreef de Club eigenlijk over klimaatverandering?

Het is voor mij wel interessant om te zien dat je schrijft dat het niet een strijd tussen twee partijen, terwijl je daarna je eigen weten als superieur ziet dan dat van een andere groep. Je schrijft trouwens niet superieur, maar objectief. En je weet toch net zo goed als ik dat die groep met de hand op het hard en met alle oprechtheid zal zeggen dat zij de meest objectieve wetenschap achter zich heeft.

Waarom is het logisch om partij te kiezen (er zijn dus wel partijen?)? Het is nooit logisch om partij te kiezen, volgens mij. Maar dat kan ook een defect zijn in mijn opvoeding. Ik heb altijd de neiging om niet bij een partij te horen.

Tot slot probeer ik niet een zogenaamde objectieve houding aan te nemen over het onderwerp. Mijn houding heeft te maken met het maatschappelijke debat en de problemen daarbinnen. Als twee kanten de waarheid claimen, dan zal het maatschappelijk debat weinig verder komen dan een loopgravenoorlog. Ik kan mijn mening er wel bij gooien, zogenaamd in het midden, maar er zijn andere mensen, slimmer en met meer kennis, die dat al gedaan hebben. Die van mij zal daarbinnen niets uitmaken.

Partijen kritisch ondervragen en kijken of we het een stap verder kunnen brengen, dat is voor mij de meest logische stap.

Ook ik ben bij de discussie in de Balie geweest. Ook dat was een lastige middag, en een lastige discussie, ook omdat die op verschillende niveaus werd gevoerd. Maar over het algemeen werd geprobeerd om op serieuze wijze over het klimaatprobleem te spreken. Om de deelnemers in deze zaal weg te zetten als klimaatfanatici vind ik eerlijk gezegd ongehoord. (Er waren overigens ook enkele klimaatsceptici in de zaal.)

Wel zijn veel mensen, ook deelnemers van het debat in de Balie, bezorgd. En hebben werkelijk het gevoel dat het 23:58 is. De voorspellingen werden al gedaan door de Club van Rome in 1972. En sindsdien is er eigenlijk niets gebeurd. Dat is toch ook om radeloos van te worden?

De positie van de pers is lastig. Op de terugreis heb ik toevallig gesproken met Paul Luttikhuis, en ik moet zeggen dat ik waardering kan opbrengen voor zijn positie in het debat. Uiteindelijk moet het debat, gevoed met wetenschappelijke argumenten, door het publiek en de politiek worden gevoerd.

Jij neemt dan ook nog een zogenaamde objectieve houding aan door te suggereren dat de waarheid in het midden van deze twee groepen ligt.

Veel logischer zou zijn dat je partij kiest voor degene die het wetenschappelijk het beste doet. Die partij benadert de waarheid het dichtst en de waarheid is per definitie objectief.

Bedankt voor je zoeken, misschien stuit ik er zelf wel op.

Nu over Luttikhuis:

Het is niet zozeer Paul die deze doos geopend heeft, het is de verdienste van alle alarmisten. Je kan niet ongestraft het Armageddon profeteren zonder dat dit tot publieke reacties leidt.

Hier een best wel lang verhaal, maar m.i. de moeite van het lezen waard:
http://www.azure.org.il/article.php?id=504

Essentieel fragment:

“Panic is not only a cheap and somewhat dishonorable way of motivating people. It is also a dangerous one. Fear, especially irrational fear, can be easily harnessed for nefarious purposes, as the history of the totalitarian regimes of the twentieth century amply demonstrates. People in the grip of apocalyptic terror are quite often willing to take extreme measures in order to prevent or even hasten the end they are certain is coming. The enthusiasm generated by catastrophic thinking can motivate people to do good, but it can just as easily give license to evil.”