Het leven van de auto die een autobom werd (Angst voor auto’s 2)
Grote SUV’s en busjes van de politie blokkeerden op 4 mei de toegangswegen naar de Dam. Bij de herdenkingsdienst in Apeldoorn mochten er geen auto’s zichtbaar zijn in de directe omgeving van de schouwburg waar de dienst plaats vond. De angst voor aanslagen met auto’s heeft door Karst T. in zijn zwarte Suzuki Swift Nederland bereikt.
Die angst leeft in Irak al langer. In maart stond het Amerikaanse toneelgezelschap Sponsored by Nobody twee dagen in De Balie met de voorstelling W.M.D. (just the low points). Eén van acteurs was de in België woonachtige Irakees Mokhalled Rasem. Hij ontvluchtte Irak in 2004. Hij vertelde over zijn ervaringen in de laatste maanden voor zijn vertrek. Hij heeft vrienden verloren door autobommen. Hij heeft auto’s zien ontploffen. Op een bepaald moment liep hij over straat al scannend naar verdachte auto’s. Wij kunnen daar iets van mee krijgen door filmpjes te bekijken op youtube zonder natuurlijk zelf daadwerkelijk fysiek risico te lopen.
Een ander moment dat ik me een heel klein beetje kon voorstellen hoe het is om met de angst voor autobommen te leven was twee jaar geleden toen Partizan Publik twee autobomwrakken naar Nederland wist te krijgen en op het Leidseplein legde. Op de grond van het Leidseplein waren lijnen getekend, die aangaven dat je in het bereik van de bom stond. Een andere lijn gaf aan dat vanaf dat punt de bom dodelijk zou zijn. Als die auto ontploft was, daar op die plek, dan zou er niets van het hele plein zijn overgebleven.
Net zoals ik beschreef over de Swift, werd ik daar op het Leidseplein nieuwsgierig naar de auto. Ik probeerde er achter te komen wat voor type auto het eigenlijk was. Het bleek te gaan om een Toyota Carina II.Wat voor leven had deze auto gehad? Wie heeft hem ontworpen? Waar was hij geproduceerd? Welke eigenaren heeft de wagen allemaal gehad?
Misschien was het zelfs wel een geïmporteerde tweedehands auto, eentje die ooit hier in Nederland rondreed. Dat is natuurlijk niet waarschijnlijk, maar zeker niet vergezocht. Iedereen die wel eens in Derde Wereldlanden is geweest, heeft auto’s zien rondrijden met duitse reclames of een NL sticker. Ik heb in elk geval onder andere gele bussen gezien in Guinee met daarop “06-9292 Voor al uw OV-Reisinformatie”.
Hoe dichtbij ‘Nederlandse’ auto’s bij bomaanslagen kunnen komen bewijst toch wel deze foto van een Fort Sierra met een sticker van Attractiepark Slagharen (post van 15 juli 2003). De foto is alweer uit 2003, maar als oud medewerker van het park deed de foto mij veel. Er is zelfs een (zeer) kleine kans dat ik die sticker heb geplakt.
Op basis van het serienummer van die Toyota of zelfs van die Fort Sierra moet het toch mogelijk zijn om ongeveer te construeren hoe deze auto’s van ontwerpfase tot bom werden en nu verder leven als symbool van verschrikking.
Ik zou er graag een boek over willen schrijven. Het levert uiteraard een geromantiseerd verhaal op, waar levens van mensen over de wereld met elkaar verweven worden om te culmineren tot die ontploffing in Baghdad. Het zou vanuit een gebruiksvoorwerp de wereld laten zien, de levens van mensen die met de auto in aanraking zijn geweest en het zou laten zien hoe mensen tot de auto, inclusief culturele en pragmatische verschillen. Van heilige koe en ultiem individueel vervoersmiddel tot wapen in handen van religieuze fanaten. Het boek zou vergelijkbaar zijn met de film Babel, waar een geweer achtergelaten in Marokko door een Japanse zakenman de levens van verschillende families op tragische wijze met elkaar verbindt.
Naast dat ik denk dat het een interessant globaliserings verhaal oplevert, zou ik ermee ook bij willen dragen aan het niet langer anoniem laten van die autobommen. Om het voorbeeld van mijn vorige post aan te halen, een item dat zegt: “man vermoord met bestekmes” is minder indrukwekkend dan “man vermoord met Ikea bestekmes”. Wat bij ons bijna niet anders kon, doordat iedereen die Swift heeft zien doorrijden, dat moet bij Irak ook. We hebben in Nederland toch zeker 6 miljoen auto´s rondrijden, maar hoeveel Swifts zitten daartussen. Of Toyota Carina II´s. “Autbom onploft op boekenmarkt in Bagdad, 38 doden.” Of “Toyota Carina ontploft op boekenmarkt in Bagdad, 38 doden.”
Ik vermoed dat in elk geval iedereen die een Carina heeft gehad en zelfs iedereen met een Toyota langer bij dit berichtje stilstaat, dan wanneer de auto anoniem blijft.
Tags: angst, Autobom, Partizan Publik, Suzuki Swift