In Egypte wordt op dit moment volop geplunderd. Overal waar chaos uitbreekt wordt geplunderd dus in ieder land wonen plunderaars. In Nederland is het echter moeilijk van jezelf te weten of je een plunderaar bent, omdat de gelegenheid zich al jaren niet heeft voorgedaan.

Volgens Wikipedia is plunderen: “het eigenmachtig in bezit nemen van achtergelaten goederen en levende have als onderdeel van een militaire overwinning of tijdens een catastrofe of maatschappelijke onrust, zoals gedurende een oorlog, natuurramp, een rel of een terroristische aanslag.” Een verouderde definitie, en dat is niet vreemd. In Nederland werd vermoedelijk tijdens de Tweede Wereldoorlog voor het laatst op behoorlijke schaal geplunderd. Tijdens de Watersnood in 1953 viel het tegen.

Plunderen is dus diefstal tijdens chaos. Maar mensen die plunderen zijn geen dieven. Ik denk dat plunderen je overkomt. Je vrienden zijn bezig een dictator af te zetten, puin te ruimen of hun gezin in veiligheid te brengen en ineens hoor je in je hoofd (op de toon waarop de hamsters uit de Albert Heijn reclame ‘hamsteren!’ roepen) een stem schreeuwen: ‘plunderen!’ en voor je het weet gooi je een ruit in en ren je met twee breedbeeldtelevisies onder je armen naar huis.

Het gaat er bij plunderen, in tegenstelling tot bij winkelen, niet om dat je dingen meeneemt waar je iets aan hebt. Niemand heeft vier identieke laptops nodig. Het gaat om groot en duur en veel. Toch hebben plunderaars geen winstoogmerk, ze pakken onverkoopbare museumstukken net zo lief als een grote partij bureaustoelen. Het gaat om het pakken, het sjouwen en het hebben. Dat hebben is vaak van korte duur. Veel plunderaars in New Orleans stonden een paar uur na het plunderen op hun eigen dak met een deel van hun nieuwe spullen, de rest dreef in de huiskamer.

Bij plunderen komt ook kapotmaken kijken, of in brand steken. Dit vandalisme heeft niets met het plunderen zelf te maken, maar is wel nodig om de zogenaamde plundersfeer te creëren. Over straat rennen met een magnetron op je schouder voelt vreemd als je de enige bent, er geen rookontwikkeling is en er geen schoten of sirenes klinken.

Plunderen is een orgie van frustratie, hebzucht en endorfine. Ik denk dat het heerlijk is! Voor mensen die iets willen wat ze niet kunnen betalen is het ideaal, voor mensen die niet houden van wachten ligt het tempo hoog en zijn de rijen kort en mensen die houden van avontuur hoeven daarvoor dit keer niet naar het buitenland. Veel ontevreden Nederlanders zijn één stevige plundering verwijderd van geluk.

Ik zou erg graag een keer plunderen, ik denk dat ik het ook goed kan. Ik ben sterk, snel en heb een slecht ontwikkeld gevoel voor het ‘mijn en dijn’. Ik wil wel graag weten of er regels zijn, of een onderlinge code. Wanneer mag ik de geplunderde tv de mijne noemen? Op het moment dat ik hem in mijn handen heb, als ik de winkel verlaat of als ik hem over mijn drempel draag? Het lijkt me erg vervelend als ik bijna thuis ben met een zwaar apparaat en mijn buurman hem van mij ‘overplunderd’. Of als ik een klap op mijn neus krijg bij het verlaten van de winkel, ik heb nog nooit een klap op mijn neus gekregen en ik zie daar erg tegenop. Wanneer begint het plunderen? Is er een belschema voor mannen (vrouwen plunderen nog maar zelden) in de plunderleeftijd, gaat het om het aantal mensen dat op straat actief is of om het moment dat de laatste agent wordt weggeroepen om iets anders te doen? Wanneer stop je? Niets zo vervelend als opgepakt worden omdat je pas aan het plunderen was toegekomen toen de orde weer hersteld bleek.

Ik wil graag plunderen maar zonder onnodig geweld, verkrachtingen (in ieder geval onderling) en brandwonden. Plunderen moet wel leuk blijven. Regels dus, of is dat mijn brave Nederlandse inslag en maakt juist de afwezigheid van orde, gezag en regels het plunderen tot zo’n plezier? We zullen het voorlopig niet weten, en moeten wachten op de antwoorden die de eerstvolgende ramp ons zullen geven.