<!– @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

As the Van broke down it gave me the most important thing back I lost, myself. Sitting on an Italian toilet I suddenly realised. I lost my focus. The goal of this trip, meeting people who contribute to a better European society, was totally off my screen. It was occupied by the van, the materialistic part of our trip, making plans and trying really hard to get them realised. As it broke down I substituted this by making other travel plans with my head. Where it could have produced much more effective thoughts…Where was my flow? The space for serendipities was gone. I really pushed to hard, and as speed is only good when heading towards the right direction, I got lost. Being busy with material stuff and planning gave me an alibi not dealing with the real important thing. Following my heart. Being open for what is inside me and is happening around me, for the love my darling and my main goal, working on the interreligious dialogue.

It made me feel uncomfortable, feeling my uncertainty which I tried to cover. A couple of days later again I refused to feel and got messed up with my head and making fights -pretty ironical doing this while talking to people about peace- I didn’t felt internal peace. I was really afraid of feeling, seeing my pain. I was afraid of realising me, my goals in this world and became blocked. From this point it was impossible to talk to people about a Great Place to Live. I rather ran away instead of standing proudly in this world, realizing that this is one of my 26.0000 days between nothing and infinity in which the light can open my heart showing me all the pain and the beauty of being me.

Finding ourselves at a Swiss Château belonging to the World Council of Churches. We were invited meeting 36 people from over 20 countries, from different religions following a master-class peacemaking. The question occurs to me how far away are five fingers on the map, when shaking hands and talking to people from Burundi, Palestine and Zimbabwe.

One of the biggest challenges the churches should stand for in the future, we hear, is to have an interfaith Dialogue all over the world. And from that point to go beyond mere Dialogue and reach -together- practical goals concerning our (social) environment. Just by connecting the 93 percent of believing citizens in the world. I think it is an amazing thought using this immense network which Religions share. Each individual here at Bossey seems to live out from his own authenticity, deeply felt in the hearts of people. That is where the dialogue starts, in the heart. Everyone contributes to the common goal from his or her own background with his or her circle of influence, reaching for a common goal. Talking to people here it occurs to me that connecting networks is the most important thing to do at the moment. Religious and non-religious, politics and economics, joining the forces and expanding your circle of influence. By sharing our knowledge and common goals we can achieve them easily. Maybe this is the new solid ground where the parable of the Rabbi was about which said ”give me a solid Ground to stand on and I will move the world.”

It touched my heart, seeing all this people from different religions and backgrounds from all these countries expressing their hope. Working on a future which is peaceful. An Israeli girl told how she felt enforced by everybody here, all of them also working on the the edge, looking over the fence and trying for change. At home she felt pretty lonely out there, standing on this edge. In Geneva the edge became the central spill where all is about. The Network made here feel like standing on the fence, playing together, expressing a clear vision for the future.

De wereld in Europa
Europa in de wereld

is Nederlanders in Frankrijk op de camping,
zó dat je zeker weet dat je ‘hoi’ kunt zeggen
en iedereen zich weer gerust voelt,
écht vakantie.

* * *

Where do Dutch people feel at ease?
At a camping in the south of France
with loads of other Dutchman.

At lunch-time the river is empty,
after lunchtime the river is full.
At half past five the river goes empty again,
and everyone sits peacefully together.

On the camping, next to the car,
the children making friends with new neighbors,
and you talk with your neighbor about the weather in The Netherlands.
You feel home. A sweet holiday home.

De openbare ruimte in Lyon nodigt uit
tot vrij verpozen
elkaar te ontmoeten in het niets
doen en verwonderen.

Het leven is schoon en soms
als je wilt, kom je
tot grootsheid.
Zéker in Lyon.

* * *

The public space in Lyon is clean, clear and invites you to wander.
We’ve noticed very less commercial advertisement in the environment,
you see, what they want you to see. History and attention.

The busses match the bicycles-to-take in colour and form.
Almost free to take, and travel in public. Everywhere you see people taking bikes,
take them at one point, leave them at another point
so it is not a ‘tourist-thing’, but actually really clever.
And it gives much more space in the open space!

Space people use to wander around, find intimate places in the park,
on a terraces, on a big square. People use their public environment!
But when they eat there is less space ….. even when needed for a private conversation,
you sit almost on each others lap.

Like the model on page 7 of the Great Place to Live issue ‘Wonen en Leven’ (Living and Living).
less space is needed when people trust each other.
The space which remains open is used to actually meet each other.

(compared to, when people don’t trust each other, they need loads of space only for themselves ánd claim this space for their own need. Unfortunately you don’t meet anyone else there, but yourself. And if you have a lack of trust, it can be pretty uncomfortable to meet yourself ; )

Ik vertrok vanmiddag vanuit een prachtige plek, een tuin waar de vlinders om je hoofd dartelen en je lichaam vanzelf naar bloesems gaat ruiken. De professor aldaar was zeer content met zijn eigen plekje. Blijkbaar kun je met de juiste aandacht je eigen Great Place to Live creëren. Weer onderweg zegt een passerende Fransman tegen mij, ‘wat stinkt jouw auto zeg!’ Ik verontschuldig mij en rijd rustig verder. Inderdaad de auto stinkt wat, het zullen de remmen wel zijn zo in de bergen… Mis. Het is de koppeling, het blijkt dat die best lekker kan roken zo zonder olie.

De man van de wegenwacht is Portugees en heeft een garagebedrijf in het Franse plaatsje Die. Europa is volgens hem nog geen Great Place to Live, geld verdienen is hier écht te moeilijk…. Gelukkig ben ik er denk ik, al zittende voor zijn garage en lonkend naar de sterrenhemel vanuit een aardse geur van afgewerkte olie en versleten autobanden. Hij mag er een nieuwe koppeling inzetten.

Het besef dringt tot mij door des te meer je bij je hebt des te groter de zorg en aandacht die je eraan hebt te besteden. Net als met het prachtige huis waar ik vanochtend nog was. Zou dat het zijn, aandacht besteden aan wat mooi is, aan wat jou blij maakt? Groeit dan je eigen Great Place to Live?

Het is wonderlijk hoe het leven je weer uit situaties kan halen. Gea mijn buurvrouw in Groningen kampeerde aan de overkant van de rivier bij de garagehouder. Ontbijten met haar en zwemmen met de kinderen, heerlijk!

De kerkklokken van Jezus-Eik wekten mij met onregelmatige slagen. Het bleek zeven uur en de deuren van de kerk gesloten. 12 uur later vond ik mij terug op de Franse snelweg lachend om de gedachte of ík beweeg of de snelweg. Loopt daar plots een jongeman. Geen vluchtstrook, levensgevaarlijk. Ik stop en wuif hem. Geen reactie, vreemd. Hij stapt in, en noemt een frans stadje. Mijn frans laat te wensen over, maar hij wil zijn moeder bellen en is lichtelijk in paniek. Begrijpelijk. Bij de volgende afslag vraag ik hem (hij is nog steeds aan het bellen) of hij eraf moet, nee, nee rechtdoor. De afslag daarna hetzelfde. Volgens mij begrijpen wij elkaar niet. Ik stop en probeer nog een keer contact te maken. Ondanks dat hij is gaan zitten lukt dat niet. Het blijkt dat hij wil dat ik omdraai en hem naar Vienne breng, óf daar in de buurt. Ik besluit het niet te doen en zet hem in de regen op straat. Niet omdat ik het niet wil, ook niet omdat mijn benzine zo goed als op is. Hij maakt geen écht contact van hart tot hart. Verderrijdend door een hemel vol bliksemschichten blijft het knagen. Ook hij creert zijn eigen werkgelijkheid, in gedachten richt ik mij tot hem en stuur hem licht.

11 juli 2009

We meerden aan bij mijn thuishaven in Rotterdam West. Domein van een zeer divers en bont gekleurd gezelschap, en bovenal van kinderen die spelen op straat. Het is grote vakantie. Zij fietsen rond.

Wij laden de camper uit een gaan aan het klussen. We rollen de luifel uit en er staat meteen een huisje op de stoep. Stoeltjes, haring, biertje. Feest weer compleet. Heen en weer fietsen kinderen en botsen telkens bijna tegen t luifeltje op. Achteloos kijken ze weg.

Wij staan in hun ruimte en dat lieten ze merken ook! Eerst heel stoer en meganonchalant. De meisjes maakten beleefd, en de jongens via grote omwegen contact. ‘Vanwaar kom tie man met die wagen’, vroeg iemand aan mij, terwijl Kristof naast mij stond. Liefde en interactief contact lijken onbekend. Of missen wij iets?

Het is een bijzonder gegeven dat kinderen op straat spelen met nergens groen en iets te doen. Ze fietsen heen en weer en kletsen wat. Ze lijken voortdurend te wachten. En kijken naar elkaar; ‘Vanwaar kom tie man’, ‘Waar gaatie man’. ‘Wat doe je?’ Zij gaan naar Marokko of blijven dit jaar in Nederland omdat ze vorig jaar geweest zijn.

Ze vroegen wanneer wij naar Marokko gingen. En we hadden niet echt een duidelijk antwoord waarom we niet meteen de volgende dag vertrokken! Wij gaan naar Europa. ‘Oh, naar Turkije?’. En waarom wij in een auto woonden en waar we dan onze gasten moesten ontvangen.

Wij dineerden op straat. Zij waren nieuwsgierig. Ze vroegen ‘Waar gaan jullie man’ en wij zeiden dat wij hier begonnen. Waar zij eerst met een boog om ons heen liepen, daarna contact maakten, de camper van binnen wilden zien, en meteen een banaan naar buiten gooiden die zij binnen hadden gevonden.

De sfeer sloeg om. Zij claimden ons huisje-onder-de-luifel als hún openbare plek en zeiden ‘Ik maak jullie dood en ga zelf met de camper op reis’, wij lachten vriendelijk en aten verder. Hij pakte de zaag. En lachte erbij.

Noot: Rudi Visker geeft een prachtig betoog over vrijheid in de openbare ruimte. Deze –sahara-vrijheid- vraagt eigenlijk om een schokvrij individu. En vrijheid ontstaat áltijd in interactie. Inderdaad. En het was wát machtig om in het domein van de straatkinderen de hele dag een huisje te hebben waar zij welkom waren én waar zij gebruik van maakten.

Met een foto van Gerjanne Tiemens die hier niets mee te maken had ; ) Overigens hebben Marokkaanse kinderen in het bijzonder hier niets mee te maken, dit was toevallig zo in mijn straat.