Natuurlijk, Geert Wilders moet beslist geen minister-president worden. Politiek is toegeven, op je tanden bijten, compromissen sluiten en vaak tot tien tellen. Een minister-president is feitelijk topdiplomaat, waarbij hij zijn partijpolitiek onmiddellijk in zijn zak dient te steken bij het oversteken van de grens.
Dit kan Wilders denk ik niet. Misschien zit ik er naast, maar een dergelijk experiment kan enorme schade aanrichten in het buitenland. Nog steeds is de macht van boycotten wereldwijd aanzienlijk.
Maar wat ik wel hoop: dat Geert Wilders gaat mee-regeren. Misschien in een slappe variant, waarbij hij gedoogsteun verleent, maar nog liever gewoon in het kabinet.
Nu zijn er wel meer die dit hopen. Hierbij zijn grofweg twee partijen te onderscheiden: groep 1, die het gewoon eens is met ‘rechts’ beleid, strenge tucht, drastische maatregelen en nu eindelijk eens regels tegen die vermaledijde rotzakken van moslims.
En natuurlijk groep 2, intellectuelen, boekenlezers, stadsbewoners, kortom de moderne bourgeoisie. Deze laatste groep wil Wilders graag zien regeren, om hem vervolgens keihard onderuit te zien gaan.
Ja, dat zal Wilders’ electoraat nu eens een lesje leren. Het zal van hen in een klap brave en rationele burgers maken.
En waarom wil deze tweede groep dit eigenlijk? Nu, het electoraat van Wilders is net als Wilders uit op polarisatie, op stigmatisering. Groepen in Nederland komen dankzij Wilders en zijn o zo domme kiezers vol haat tegenover elkaar te staan. Daarom moet Wilders kost-wat-kost gestopt worden en moeten zijn kiezers heropgevoet worden middels een soort shocktherapeutische behandeling.

Dit kan wel waar zijn, maar het idee waarbij Wilders onderuit MOET gaan om het titanengevecht tussen autochtoon en allochtoon in de kiem te smoren gaat voorbij aan een aantal zeer belangrijke gedachten. Een opsomming:

1) Volgens de tweede groep, die bourgeoisie bestaat Nederland uit twee groepen die tegenover elkaar komen te staan. De allochtoon en het white trash. De slimme stadsbewoner, met een overtuigde voorkeur voor Paars, ziet dit allemaal met lede ogen aan. Zij zijn hiermee vooral toeschouwer.
Een volstrekt vreemde gedachte.
Er zijn in Nederland niet slechts twee groepen, die onder het oog van de erudieten ruzie maken, met Wilders en consorten als agressors, nee, er zijn er meer. De zelfverklaarde bourgeoisie maakt zelf net zo goed onderdeel uit van het krachtenveld der stigmatisatie en polarisatie. Zo kaatsen Wilders-haters de bal evengoed terug door tal van Facebook-pagina’s waarop men het nodig vindt de excuses voor Geert Wilders’ populariteit te maken in het leven te roepen.
Maar wat nog belangrijker is; tot zoverre Wilders-stemmers denken in termen van groepen, van wij vs de rest, dan gaat dat vooral om de elite versus het klootjesvolk. In andere woorden: Wilders stemmers voelen zich buitengesloten en ervaren Den Haag als een grote glazen stolp. En dan niet alleen Den Haag, maar ook alle exponenten van wat zij zien als elitair en randstedelijk. Hun pijlen zijn dus vooral gericht op de zogenoemde bourgeoisie.
2) Nederland moet nu vooral maar eens bestuurd worden. Herverkiezingen kosten geld, tijd en zijn bovendien een doodsteek voor het idee van een vertegenwoordigende democratie, waarbij de burger de macht voor vier jaar overdraagt. Herverkiezingen zijn niets anders dan de bevolking raadplegen omdat de leiders er niet uitkomen. Bijzonder ongezond om hier naar te verlangen.
3) Hopen dat Wilders zal falen is vooral een wantrouwen in de Nederlandse democratie. We moeten er in een land als Nederland op kunnen vertrouwen dat mensen in staat zijn een stem uit te brengen op hun favoriete partij. Als dit vertrouwen er niet meer is, is de democratie ook om zeep. Een enge gedachte, waar ik allesbehalve achtersta.

Ik vind dus dat Wilders moet gaan regeren. En als dat niet kan: meeschrijven aan een regeerakkoord. En hierbij spreek ik nadrukkelijk de wens uit dat Wilders en zijn PVV gewoon tot het eind in het zadel blijft. Vier jaar dus. Een succesvolle Wilders is in staat om breuklijnen in Nederland te verzachten. Als hij vroegtijdig valt, zullen zijn fans in de gevestigde orde de daders zien.
De kans is dat Nederland er wat anders uit gaat zien. Maar niet gevreesd: veel schade kan hij niet aanrichten. Grondrechten liggen bijzonder stevig verankerd in internationale verdragen. En de overheid is niet meer de belangrijkste speler. Het maatschappelijk middenveld en het bedrijfsleven is er ook nog.
Voor Nederland een mooie kans om eindelijk eens wat liberaler te worden en de macht van de overheid in te binden. Dit klinkt mij als muziek in de oren.

 

Uit de mond van journalist Ronald Veerman tekende De Telegraaf laatst op dat iedere Nederlander momenteel – door de toegenomen staatsschuld – een schuld van 21.000 heeft. Of zoals De Telegraaf het stelt: ‘iedere Nederlander torst nu een schuld van 21.000 euro met zich mee.
De Telegraaf heeft hier een verschrikkelijk beeld bij: Nederlanders die echt gebukt gaan onder een geweldige schuldenlast van maar liefst 21.000 euro. Oftewel: Nederland is failliet. Het is afgelopen, over en uit.
Nu heb ik niets tegen de Telegraaf, maar ben ik bij het lezen van dit soort berichten een groot voorstander van censuur. Of liever gezegd, een soort van reclamecodecommissie tegen gelul in kranten.
Wat de Telegraaf stelt is namelijk in essentie grote onzin. Zo is de grap van schuld en gelijk de belangrijkste eigenschap van schuld dat je het terug moet betalen. Nederlanders hoeven die 21.000 niet terug te betalen in hun leven. Daarnaast vergeet De Telegraaf gemakshalve maar even dat tegenover deze 21.000 voldoende positief kapitaal staat. Dit zijn persoonlijke spaargelden van mensen, huizenbezitters, en het algehele Nederlandse onroerende kapitaal, zoals scholen, ziekenhuizen, infrastructuur en ga zo maar door. Netto is er dus helemaal geen sprake van een schuld. Tot slot meldt De Telegraaf niet – wat zij best weet – dat staatsschuld alleen terugbetaald wordt door het aflossing van rentepercentages aan de schuldeisers. Op de rentestanden wordt dus verdiend door eisers. Die 21.000 euro wordt dus in geen geval direct opgeeist door schuldeisers.
In de comments dienen de fanatieke Wilders-stemmers zich weer snel aan. Een link naar ontwikkelingshulp of migratie is vervolgens snel gemaakt.
Ik vind het niet erg als Wilders op een eerlijke wijze aan de macht komt. Ik vind het wel erg als dit gebeurt door gelieg en gedraai van kranten.
Veel potentiele Wilders-kiezers schrikken zich een hoedje bij dit soort artikelen. Ze hebben zelf schulden gemaakt via de Wehkamp of Leen van Frisia, en zijn doodsbang voor die ondraagelijke last van 21.000 euro.
Ik stel daarom voor dat De Telegraaf gewoon beboet kan worden voor het uitkramen van dit soort onzin.

Update: Nieuwssite nu.nl schreef hier wel een goed artikel over. Neutraal en feitelijk. Zo hoort het wat mij betreft.