Bij het invullen van de Stemwijzer en het Kieskompas op het internet viel me iets op: beide noemden het verplicht stellen van een donorcodicil expliciteit tussen hun vragen. Inzet is dat iedereen in Nederland donor is, tenzij je hier vanaf wilt zien. Nu is het nog andersom: niemand is donor, tenzij je aangeeft dit wel te willen zijn.
Dat zowel de Stemwijzer als het Kieskompas het noemen sterkt het vermoeden dat dit dus een belangrijk punt betreft waarop politieke partijen fundamenteel van elkaar verschillen.

Eigenlijk is het te zot voor woorden dat het automatisch donorschap uberhaupt inzet is in de verkiezingen.
Ik ben namelijk falikant tegen het systeem waarbij iedereen donor is, tenzij je er van af ziet. Niet omdat ik nu zo’n egoist ben, maar omdat ik integriteit, en dus de onschendbaarheid van het eigen lichaam, belangrijker vind dan solidariteit of naastenliefde. De onschendbaarheid van het eigen lichaam is absoluut. Hier mag je nooit op afdingen. Solidariteit is daarentegen – en helaas voor die mensen die het nodig hebben – niet absoluut.
Sterker nog: de autonomie over het eigen lichaam is in de Grondwet en internationale verdragen verankerd.
Bovendien, mensen hebben het recht om zich niet met moeilijke en ethische vragen over het eigen lichaam bezig te houden, net als dat mensen het recht hebben niet te stemmen. Tja, vrijheid heeft nu eenmaal een prijs.

Het systeem waarbij mensen vanzelfsprekend donor zijn is bijzonder morbide. In 1995 merkte Bolkestein al fijntjes op dat het menselijk lichaam feitelijk toebehoord aan de Staat door het automatisch donorschap.

Naar aanleiding van de discussie zei iemand op het internet:
 “ Er wordt geen wil opgelegd, je kan kiezen!!! Een paar dagen geleden nog een docu gezien over een jonge vrouw met taaislijmziekte vreselijk!!!

Het tweede deel van de reactie van deze reaguurder is een reflex dat we wel vaker bij mensen zien: we zien iets ergs op teevee en kopen dan onmiddellijk ons schuldgevoel af, door bijvoorbeeld geld te storten aan schimmige stichtingen, de overvolle Giro 555 vol te proppen of door overhaast een donorcodicil in te vulllen.
Zo werkt solidariteit natuurlijk niet! Zolang een meerderheid van de ouderen aangeeft eenzaam te zijn en hun eigen kinderen niet meer vaak te zien is het schreeuwen om donors onder het mom van ‘het redt levens’ immorele symboolpolitiek.

Overigens is de schrijver van dit artikel gewoon donor.

Gister was het zover. Een opmerkelijk verkiezingsdebat op Nederland 1. Opmerkelijk omdat het debat was georganiseerd in het kader van de gemeenteraadsverkiezingen, maar er een landelijke agenda werd gevoerd. Stedelijke dynamelijk kwam nauwelijks aan bod.
Het was ook opmerkelijk omdat Wouter Bos het zo goed deed, en Agnes Kant zo slecht. Wouter Bos gedroeg zich als een staatsman. Wars van vreemde politieke spelletjes. Daarnaast werd het duidelijk wat Wouter Bos zo siert: zijn draaikonterij. Draaikonterij is inherent aan de politiek, en ik vind het derhalve fijn om een leider openlijk te zien twijfelen.

Als voorbeeld: er werd hem gevraagd of hij in de toekomst nog wilde samenwerken met het CDA. Hij wilde hier geen antwoord op geven. Naar eigen zeggen omdat hij zijn blikveld wil leggen op gesprekken in het land.
Dit klinkt laf en slap, maar in kan met goed voorstellen dat Bos partijpolitiek even beu is. In zijn ogen is partijpolitiek nu even niet belangrijk. Dit kan ik alleen maar beamen.
Bovendien: journalisten verdraaien je woorden gemakkelijk waardoor de coalitiegesprekken al beginnen voor welke verkiezing dan ook.

En Agnes Kant. Tja, wat moet je daar nu mee. Ze bakte er werkelijk niets van. Ze straalt weinig autoriteit is en krijgt het niet voor elkaar met een geloofwaardige argumentatie op de proppen te komen. Alleen stemverheffing kreeg de camera’s op haar gericht. Ik vond het een genante vertoning.
Het is dat Grote Roerganger Jan Marijnissen nog niet in zijn graf ligt, anders had hij zich gegarandeert omgedraaid.

Enfin, een interessant onderwerp van gesprek vond ik de Amsterdamse Noord-Zuidlijn. De messen werden rondom de kilometerheffing geslepen, de Noord-Zuidlijn werd gebruikt als casus. Het ultieme voorbeeld van hoe het niet moet, volgens sommigen.
Hierbij gooide Wouter Bos hoge ogen, door te stellen dat de lijn erg duur is geworden, maar dat het een noodzakelijke investering betreft.
Agnes Kant vond dat de Noord-Zuidlijn gelijk staat aan geld weggooien. Dit is natuurljk verschikkelijke onzin. Als de lijn straks af is, is deze erg duur geweest. Dat is wat anders dan geld weggooien. Als je geld weggooit, heb je er niets voor terug, in dit geval ligt er straks een Noord-Zuidlijn. Persoonljk vind ik dat een aanwinst voor de stad.
Zo nu en dan moet ik naar Amsterdam Zuid, en de tram is een ware hel. De huidige infrastructuur is niet meer gebaseerd op de zoiets lulligs pittoresks als een tram.
Buiten dat, de Noord-Zuidlijn is nu ook te zien als een mooi werkgelegenheidsproject. Ook niet onbelangrijk in deze tijden. Iedereen die zegt; “niet afmaken” weet niet wat hij of zij zegt en verdient in geen geval het pluche. Er is dan jarenlang voor niets gegraven, de bestelde trams en boor kunnen worden teruggestuurd (wel graag de rekening betalen) en ik kan voortaan weer tussen de toeristen naar financieel mekka de Zuid-As. Stem dus in geen geval op lokaal suffertje Red Amsterdam (let vooral op die briljante woordspeling in hun verkiezingsslogan: I Amstredam. Haha).

Maar wat gaat er nu mis bij dit soort bouwprojecten? Volgens Rutte hebben ambtenaren geen kennis van dit soort projecten en begaan we de fout door nieuwe technieken te gebruiken. Ik vraag me dan af over welke ambtenaren Rutte het heeft. Nederland staat bekend om zijn kundige ambtenaren, ook op bouwkundig niveau.
Daarnaast wordt elk voorstel in Nederland – los van het monikkenwerk van ambtenaren – nauwkeurig gewogen door tal van adviescommisies, bouwkundige rekenkamers en commerciele bouwbedrijven. Er wordt allesbehalve niet over een enkele nacht ijs gegaan.
Anderzijds is onze liberaal dus tegen innovatie. Geen innovatie, want dat kon wel eens een dure grap worden.

Maar wat gaat er nu echt mis? Wat er misgaat is dat de mensheid niet in staat is om onbekende projecten te plannen. Voer voor complotdenkers natuurlijk, maar het is schier onmogelijk vooraf een volledig onbekend terrein in kaart te brengen.
Maar waarom zijn bestuurders en politici dan niet eerlijk over deze uitgaven?
Enerzijds omdat de mens niet toegeeft dat plannen niet in haar natuur zit. In mijn professionele carriere merk ik dat mensen voortdurend deadlines missen. Het bekende uitstelgedrag is dus optima forma des mens.
Een andere belangrijke reden is dat eventuele meerkosten ongekend zijn. Dus hoe kun je dat inramen? Je kunt dan nooit meer een ambitieus bouwproject beginnen, omdat de kosten onbekend zijn.
Vanzelfsprekend gaan technici uit van reele, gekende kosten. Het ideaalplaatje dus. Dit is misschien niet keurig, maar het kan ook niet anders. Van moedwil is geen sprake. De van nature optimistische technici gaan uit van mogelijkheden, niet van beperkingen. 

En uiteindelijk heeft Bos helemaal gelijk. Als de Noord-Zuidlijn er eenmaal ligt hoor je hier niemand meer over. Net zoals je niemand hoort over de Oostlijn, waar zelfs rellen over ontstonden. Of neem nu het beroemde Sydney Opera House. Dit gebouw kostte maar liefst 10 keer zoveel als geraamd. Maar nu is het de trots van Sydney. De zeurpieten zijn gestopt met klagen.

Tegenover de onrealistische begroting staat de realistische politicus zoals Bos, die durft de draaien en durft te zeggen ‘ik weet niet wat er morgen gebeurt’.  

Innovatie mag geen prijs hebben. Het is het ultieme mens-zijn. Het ultieme dromen. De spelende mens. In een volgende blog meer hierover, met als onderwerp: de ruimtevaart.

Volgens de laatste peilingen van Maurice de Hond staat Geert Wilders op 25 zetels. Ongeveer 30 Amsterdam Arena’s vol. Dat is nogal veel. Als de peilingen kloppen en Geert Wilders straks in 2011 inderdaad De Hond’s belofte inlost kunnen we de borst nat maken. En dan doel ik niet op een eventueel terreurbewind van de PVV-ministers in spe, maar op het omslachtige en verlammende cordon sanitaire wat dan zal gaan ontstaan. Dit ligt volledig in de lijn der verwachtingen. Zo worden nu ook tal van troeven gespeeld om Wilders buiten schot te houden. Een belangrijke is de terminologie. Wilders wordt door velen een extreem-rechts populist genoemd. Of het nu gaat om de borreltafel, de politieke wandelgangen, de redacties van gevestigde kranten; zelfbenoemde slimmerikken en progressieven weten het zeker: Wilders is populist. En ja, nog extreem-rechts ook.

Het staat iedereen vrij om wat dan ook naar goed dunken te kwalificeren: men kwalificeert er maar op los! Wat echter kwalijk is, is dat Wilders’ tegenstanders dit proclameren als een onomstotelijk feit. En dit is niet geheel terecht.
Zo heb ik veel moeite met de term populist. In de eerste plaats is het populisme inherent aan ons politieke systeem: de vierjaarlijkse dag-des-oordeels heeft bijna alle Nederlandse politici slaaf gemaakt van het volk. Daarnaast gaat deze terminologie uit van stupide bevolking welke gemakkelijk voor de gek te houden is. Een standpunt dat ik niet deel.
Dan de term extreem-rechts. Op zich is hier niet veel mis mee. Wilders tekent echter terecht protest aan tegen deze kwalificatie. Volgens een aantal wetenschappelijke metingen is Geert Wilders extreem-rechts omdat hij zich erg rechts op zogenoemde links-rechts-schaling bevindt. Daar is geen speld tussen te krijgen. Het is alleen erg jammer dat de term extreem-rechts nogal geladen is. Zij is allesbehalve neutraal en onschuldig en hoort wat mij betreft niet thuis in wetenschappelijke publicaties. Die term is eigenlijk voorbehouden aan bewegingen als de NVU (Nederlandse Volks-Unie) en de inmiddels ter ziele NA (Nationale Alliantie). Deze bewegingen hebben allemaal leiders die weleens mee lopen in neonazi-demonstraties. Deze bewegingen proclameren het Nederlander-zijn op een fundamenteel andere wijze dan Wilders dat doet. Laten we politieke tegenstanders vooral met argumenten bestrijden, inplaats van elkaar te diskwalificeren op basis van omstreden en subjectieve kwalificaties. Of Wilders populist of extreem-rechts is vind ik allesbehalve relevant. Het is het begin van een ondemocratisch cordon sanitaire.

Laat er geen verwarring over bestaan, ik ben ook geen fan van Geert Wilders. Maar in een democratie doet dat er niet toe. Zolang Wilders keurig binnen de lijntjes van de Nederlandse rechtsstaat blijft opereren is hij wat mij betreft welkom binnen onze parlementaire democratie. En zelfs als hij minister-president wordt is dit niet iets om gelijk over in paniek te raken. Een democratie is voortdurend in beweging, en hoeft er niet altijd precies zo uit te zien zoals ik dat wil.