Eerder maakt ik er al een opmerking over: universiteiten verworden steeds meer tot bedrijven, waar zaken als inkomsten, imago en klantenopbouw belangrijker zijn dan waar wetenschap voor zou moeten staan: een open zoektocht naar de waarheid; universele grondbeginselen en algemene wetmatigheden.
Ditmaal een nieuw dieptepunt. Secretraris van de PNVD (in de volksmond de pedopartij genoemd) is namelijk definitief de toegang ontzegt tot de opleiding pedagogiek aan de Universiteit Utrecht. Dit in navolging van de Universiteit Leiden in 2008 en de Radboud Universiteit Nijmegen in 2006.
Het klinkt natuurlijk erg logisch. Maar als we de feiten erbij halen, is het dan nog steeds zo logisch?

Een aantal feiten:
Norbert de Jonge is nooit veroordeeld voor enig delict, laat staan voor ontucht met jonge mensen. In Nederland ben je onschuldig tot het tegendeel is bewezen. De Jonge wil met zijn PNVD ouder-kindrelaties (mooi eufemisme, door de PNVD en stichting Martijn veelvuldig gebruikt) legaliseren. Middels democratische weg. Dit is een onmogelijke opgave. Letterlijk. Het gaat gewoon niet gebeuren dat de PNVD een Kamermeerderheid achter hun plannen krijgt, als de partij uberhaupt al een zetel haalt.
Maar het is het goed recht van de PNVD om dat te proberen. In een vrij land mag je alles opperen. De partij is simpelweg niet te verbieden, dat probeerde de stichting Saloes al eens. Zonder resultaat.
Norbert de Jonge en de PNVD kunnen dan misschien wel erg abject zijn, maar zijn honderd procent legaal. Toch ondervindt De Jonge tegenslag. Hij wordt geweigerd door werkgevers. Erg, maar begrijpelijk. Een bedrijf moet omzet maken en bestaat alleen bij de gratie daarvan.
Wat erger is: universiteiten weigeren De Jonge ook. Voor de opleiding pedagogiek. Erg jammer. Het is vreemd dat een universiteit mensen weigert op basis van legale fantasieen. De universiteit is bang hierop afgerekend te worden door mensen die hun kind ter onderzoek langsbrengen. Er worden immers opnamens van gemaakt, zo stelt de universiteit. Stel dat gemene pedofielen die in handen krijgen! Sowieso vreemd om je kinderen als onderzoeksmateriaal naar universiteiten te brengen, maar dat ter zijde. Alles voor de wetenschap natuurlijk.

Universiteiten moeten niet meegaan met de publieke opinie, maar staan achter hun basisprincipe: streven naar waarheidsvinding. Bovendien verwacht ik dat andersdenkenden op universiteiten welkom zijn.
Maar nee, de universiteit wordt zakelijker. En zo heeft de universiteit wederom meegewerkt aan een schijnoplossing voor een mogelijk schijnrisico. Het pedofielenvraagstuk. Is De Jonge nu het echte risico? Een pedofiel die daar eerlijk voor uit komt? Hoeveel schandalen zijn er jaarlijks met mensen waarvan men nooit verwachtte dat deze iets met kinderen zouden gaan uitspoken? Voor mensen die openlijk zeggen pedofiel te zijn en de rechtsstaat respecteren ben ik niet bang. Waarom zou ik die mensen niet geloven? Ook niet elke heteroman is een verkrachter.
Wederom ben ik van mening dat universiteiten en bijbehorende colleges van beroep zich moeten schamen. Een universiteit moet zich niet schikken naar de publiek opinie en heersende morele kaders en normen, maar deze juist ter discussie durfen stellen en mede vorm geven.

De Jonge gaat nu advocaat worden. Via de Open Universiteit.  Hij zal het nog nodig hebben. Hij staat er nogal alleen voor. Enige serieuze medestander die ik vond is Wes Holleman. Een onderwijsdeskundige. Zijn verhaal kunt u hier en hier lezen.

Vandaag schoot de rechterlijke macht even uit haar slof.‭ ‬Ze beet van zich af.‭ ‬We zagen de tanden van onze rechtsstaat.‭
Wat wil nu‭?
Yvonne van Hertum is veroordeeld tot 2 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf. Wie?
Yvonne van Hertum is zelfverklaard pedojaagster en de oprichter van stopkindersex.com,‭ ‬een site die zich ten doel stelt om kinderen te beschermen.‭ ‬Maar feitelijk is de site een uitlaatklep voor een groep gefrusteerde burgers die zich totaal onbegrepen voelt door de gevestigde orde‭ ‬en in hun anti-pedosite een enorm moreel gelijk heeft gevonden om te strijden.‭
Haar laatste wapenfeit is de realisatie van een in de VS gehoste site waarop veroordeelde pedoseksuelen met naam en toenaam worden genoemd.‭
Van Hertum geldt als een van de meest omstreden figuren op internet.‭ ‬Zo bombardeerde ze slachtoffers van seksueel geweld tot pedolover als deze kritiek uitten op haar werkwijze en schreef ze een boekje over haar van haar vader geerfde Holocausttrauma dat achteraf van A tot Z bij elkaar bleek te zijn gelogen.
Lange tijd werd Van Hertum nauwelijks tegengehouden.‭ ‬Ze‭ kon naar goed dunken adresgegevens en foto’s van vermeende pedofielen online plaatsen. Dit mag natuurlijk helemaal niet in Nederland. Maar omdat iedereen het toch wel eens is met haar adagium ‘Van kinderen blijf je af!’ hield Nederland zich stil. De enige gefundeerde forse kritiek kwam van de internetgemeenschap, waar online magazines en fora zoals Fok! en GeenStijl (en nog vele andere aan haar gewijde webpagina’s) haar daden allang hadden ontmaskerd (1).

Maar eindelijk heeft de rechtelijke macht haar tanden eens laten zien. ‘Tot hier en niet verder’ is het signaal van Het Hof geweest. De facto is de uitspraak opmerkelijk. Van Hertum was namelijk eerder door een gewone rechtbank veroordeeld voor 30 uur schoffelen. Hier was zij het niet mee eens en een hoger beroep volgde. In hoger beroep viel haar straf plots fors hoger uit. Ze moet nu 2 maanden onvoorwaardelijk zitten. Dit was voor iedereen nogal een verrassing.
Het lijkt wel alsof de rechter het persoonlijk zat was. Een daad wilde stellen. Een signaal de wereld in sturen dat eigenrichting absoluut niet kan. En misschien heeft de woede van de rechter er ook wel mee te maken dat de rechtelijke macht het zelf ook moet ontgelden. Van Hertum en consorten deinzen er niet voor terug ook rechters voor pedoseksuelen uit te maken als de uitspraak jegens seksuele delicten hen niet bevalt. In grotere context bijt de rechtelijke macht misschien zelfs van zich af omdat de bevolking steeds minder in de rechtsstaat lijkt te geloven.

Van Hertum heeft met haar site een andere kant van de veelgeprezen democratisering via internet laten zien. De onvrede jegens rechtelijke macht en gevestigde orde is niet nieuw. Maar het verschil met vroeger is dat het de ongeletterden vandaag de dag in staat zijn de handen op elkaar te krijgen. Internet geeft hen ongekende macht. Middels fora en websites zoeken en vinden ze elkaar. Publieke schandpalen zijn dan snel opgericht.
Omdat pedofilie een thema is waar iedere Nederlander zich zorgen over maakt, konden ze lang hun gang gaan. Maar dit nieuwe signaal van de rechter schept – hoop ik - een gunstig precedent voor de toekomst(2).

Onze rechtsstaat is er nog steeds eentje om erg trots op te zijn. We laten deze niet via de achterdeur afbreken door een stel gefrustreerde randdebielen die met hulp van goedkope inbelaccountjes (bestaan die nog?) en middels een misplaats moreel gelijk zich verenigd hebben!

(1) Internet blijkt in dit soort gevallen een veel beter medium dan de oude media zoals kranten en televisierubrieken. De internetgemeenschap is beter op de hoogte en verhoudt zich veel kritischer ten opzichte van dit soort zaken dan mensen die nog louter NOVA en het NOS-journaal bekijken. Een tenenkrommend voorbeeld is een aflevering van Pauw & Witteman waar Yvonne van Hertum op bezoek was. De redactie van dit programma had blijkbaar niet de moeite genomen heel even te googelen. Wat overbleef was een kritiekloos interview.
Het is wel een van de redenen dat ik niet meer zonder fora en weblogs kan voor mijn dagelijks nieuws.

(2) We moeten niet te vroeg juichen. De sites van Van Hertum en co zijn gehost in met name de VS. De macht van de rechtsstaat en indirect de oude, vertrouwde natiestaat is door de internationalisering van en via internet aanzienlijk kleiner geworden. Fysieke grenzen zijn samen met het mandaat van de natiestaat dankzij internet poreus geworden. Soortgelijke problematiek speelt ook bij torrentsites als ThePiratebay.org en de verspreiding van kinderporno. Vanzelfsprekend speelt de anonimiteit van internetters hier ook een rol bij. De Utrechtse bestuurskundige Mark Bovens heeft in dit verband zeer interessante stukken geschreven.