Behoud artikel 147
Thursday, November 12th, 2009
Het is bijna zover. Artikel 147 van de Grondwet waarin godslastering wordt verboden gaat sneuvelen. Onder dappere leiding van D66, VVD en de SP die natuurlijk niets beters te doen hebben in de Kamer. Blijkbaar is het artikel ze nogal een doorn in het oog.
Ik pleit ervoor het verbod op godslastering te handhaven. In de eerste plaats is het verbod schadeloos. Een ongevaarlijke wetsartikel. Het verbod wordt nauwelijks uit de kast getrokken en wordt zelden opgevoerd om een vloekende en tierende tekenaar daadwerkelijk te veroordelen.
Een ander belangrijk element is dat goden zich niet kunnen verdedigen. Het gaat me in dit argument niet om de arme God, die weerloos moet toekijken hoe hij of zij wordt beledigd, het gaat me om een mogelijk fictief, niet concreet figuur dat onderwerp van discussie wordt. Er zijn geen tegenargumenten mogelijk. In – soms noodzakelijke discussies – over religies wordt een concept uit de ideeenwereld van mensen verheven tot actor.
De strijd in Nederland tussen gelovige en ongelovige, en dus ook tussen autochtoon en allochtoon (want dat is reden waarom afschaffing nu weer een issue is) wordt zo geridiculiseerd tot een ondefinieerbare discussie over iets bovennatuurlijks, dat niet verdedigbaar is. Als ik tegen een moslim zeg dat zijn geloof niet klopt kan hij dat aanvechten. Als ik tegen deze zelfde moslim zeg dat zijn god een lummel is, kan diegene zich niet verdedigen.
Een vreemd aspect hiervan is dat hardcore atheisten en nonbelievers god zo tot leven wekken, door de godsvraag zo prominent te maken. Religiehaters lijken zo een grotere kracht toe te dichten aan religies dan de religieuzen zelf. Waar is het de indienende partijen D66, VVD en de SP dan wel om te doen? Boris van der Ham van D66 verwoordde dit in Pauw en Witteman als volgt:
”De huidige wet biedt meer bescherming aan godsdienstige meningen dan aan niet-godsdienstige meningen. Meningen moeten kunnen botsen, dat dient de waarheidsvinding. Als meningen onnodig kwetsen, is het beter ze in het vrije debat van repliek te bedienen dan ze te verbieden”
Vreemde veronderstelling, want het gewraakte wetsartikel gaat er helemaal niet over dat de ene mening meer waard is dan de andere. Het gaat uberhaupt niet over meningen. Het artikel is feitelijk een verbod op het gebruik van drogredenen en niet verdedigbare standpunten (1). Als Van der Ham ook nog eens hamert op waarheidsvinding, raadt ik hem aan de basisprincipes van wetenschap nog eens nader te bekijken. Het bestaan of niet-bestaan van god kan geen onderdeel zijn van enig serieus wetenschappelijk dispuut, daar alle argumenten tegen God niet te falsificeren zijn.
Wat rest, is pure symboolpolitiek.
(1) Overigens zijn de historisch onjuiste argumenten en drogredenen christen-bashers niet vreemd. Nog te vaak hoor ik: En die kruistochten dan? En kijk dan hoeveel slachtoffers in naam van god zijn gevallen! Beide aannames zijn onjuist. Zo was de Westerse kruistocht-manie geen religieuze strijd maar lag de grondslag hiervan in economische en politieke spelletjes. Dat kerk en wereld toen praktisch een-en-dezelfde waren ontgaat men blijkbaar. Overheden spraken in die tijd per definitie namens God.
Het is empirisch gezien gemakkelijk te bewijzen dat de meeste dodelijke slachtoffers door repressie en onderdrukking niet door religies zijn gekomen, maar door zakelijke, machinale en ongelovige moord-regimes zoals de vele junta’s in Zuid-Amerika, de verschrikkelijke paranoia van Stalin, de culturele revolutie van Mao en de overbekende streken van het Kabinet Hitler.
Het is bijna zover. Artikel 147 van de Grondwet waarin godslastering wordt verboden gaat sneuvelen. Onder dappere leiding van D66, VVD en de SP die natuurlijk niets beters te doen hebben in de Kamer. Blijkbaar is het artikel ze nogal een doorn in het oog.
Ik pleit ervoor het verbod op godslastering te handhaven. In de eerste plaats is het verbod schadeloos. Een ongevaarlijke wetsartikel. Het verbod wordt nauwelijks uit de kast getrokken en wordt zelden opgevoerd om een vloekende en tierende tekenaar daadwerkelijk te veroordelen.
Een ander belangrijk element is dat goden zich niet kunnen verdedigen. Het gaat me in dit argument niet om de arme God, die weerloos moet toekijken hoe hij of zij wordt beledigd, het gaat me om een mogelijk fictief, niet concreet figuur dat onderwerp van discussie wordt. Er zijn geen tegenargumenten mogelijk. In – soms noodzakelijke discussies – over religies wordt een concept uit de ideeenwereld van mensen verheven tot actor.
De strijd in Nederland tussen gelovige en ongelovige, en dus ook tussen autochtoon en allochtoon (want dat is reden waarom afschaffing nu weer een issue is) wordt zo geridiculiseerd tot een ondefinieerbare discussie over iets bovennatuurlijks, dat niet verdedigbaar is. Als ik tegen een moslim zeg dat zijn geloof niet klopt kan hij dat aanvechten. Als ik tegen deze zelfde moslim zeg dat zijn god een lummel is, kan diegene zich niet verdedigen.
Een vreemd aspect hiervan is dat hardcore atheisten en nonbelievers god zo tot leven wekken, door de godsvraag zo prominent te maken. Religiehaters lijken zo een grotere kracht toe te dichten aan religies dan de religieuzen zelf. Waar is het de indienende partijen D66, VVD en de SP dan wel om te doen? Boris van der Ham van D66 verwoordde dit in Pauw en Witteman als volgt:
”De huidige wet biedt meer bescherming aan godsdienstige meningen dan aan niet-godsdienstige meningen. Meningen moeten kunnen botsen, dat dient de waarheidsvinding. Als meningen onnodig kwetsen, is het beter ze in het vrije debat van repliek te bedienen dan ze te verbieden”
Vreemde veronderstelling, want het gewraakte wetsartikel gaat er helemaal niet over dat de ene mening meer waard is dan de andere. Het gaat uberhaupt niet over meningen. Het artikel is feitelijk een verbod op het gebruik van drogredenen en niet verdedigbare standpunten (1). Als Van der Ham ook nog eens hamert op waarheidsvinding, raadt ik hem aan de basisprincipes van wetenschap nog eens nader te bekijken. Het bestaan of niet-bestaan van god kan geen onderdeel zijn van enig serieus wetenschappelijk dispuut, daar alle argumenten tegen God niet te falsificeren zijn.
Wat rest, is pure symboolpolitiek.
(1) Overigens zijn de historisch onjuiste argumenten en drogredenen christen-bashers niet vreemd. Nog te vaak hoor ik: En die kruistochten dan? En kijk dan hoeveel slachtoffers in naam van god zijn gevallen! Beide aannames zijn onjuist. Zo was de Westerse kruistocht-manie geen religieuze strijd maar lag de grondslag hiervan in economische en politieke spelletjes. Dat kerk en wereld toen praktisch een-en-dezelfde waren ontgaat men blijkbaar. Overheden spraken in die tijd per definitie namens God.
Het is empirisch gezien gemakkelijk te bewijzen dat de meeste dodelijke slachtoffers door repressie en onderdrukking niet door religies zijn gekomen, maar door zakelijke, machinale en ongelovige moord-regimes zoals de vele junta’s in Zuid-Amerika, de verschrikkelijke paranoia van Stalin, de culturele revolutie van Mao en de overbekende streken van het Kabinet Hitler.