Tja, het zit de dode bomen-media helemaal niet mee. Het NRC wankelt op haar grondvesten. Niet financieel, investeerders zijn immers gevonden, maar qua onafhankelijkheid. Krijgen we nu echt Amerikaanse toestanden hier? Een soort Rupert Murdoch? Moeten we bang zijn voor een The Wall Street Journal-achtig verhaal?
Als we Birgit Donker mogen geloven, rommelt Derk Sauer aan de grondvesten van de onafhankelijkheid van de redactie van de krant.
Maar is dit zo? Onlangs lichtte Birgit Donker een en ander toe in een bijdrage in het opiniekatern in het NRC.
Dat valt hier te lezen.
Birgit Donker gaat helaas niet in op het inhoudelijke conflict zelf. Ik weet dus niet waar de journalistieke autonomie van het NRC en haar redactie geraakt wordt. Wellicht heeft Sauer (e.a.) wat opmerkingen gemaakt over de vorm. Zo van ‘graag iets meer nieuws over zus, minder opinie daarover, meer aandacht voor lifestyle (wel op niveau natuurlijk, het blijft natuurlijk de NRC.)
En dat lijkt al snel een aanval op de redactionele onafhankelijkheid van de krant. Maar dat hoeft niet zo te zijn.
Wat echter stuitend is: Donker definieert het NRC als cultureel erfgoed.
Donker zegt:

“Ook bij verkoop geldt dat een krant niet zo maar een bedrijf is – het is cultureel erfgoed waar zorgvuldig mee moet worden omgesprongen. Onze nieuwe eigenaren hebben beloofd dat te respecteren.”

Hoezo erfgoed? De Nachtwacht is erfgoed. Het Paleis op de Dam is erfgoed. Daar mag je niet aan sleutelen natuurlijk. Het NRC is gewoon een medium. Het NRC is wel belangrijk omdat het een onderdeel vormt van de Nederlandse democratie. Wat dat betreft is het NRC een pijler. Erg belangrijke functie, maar daar mag je best aan sleutelen. Een ander onderdeel van de Nederlandse democratie is de Tweede Kamer. Daar mag je toch ook zaken aan veranderen?
Ik gok ook maar wat over de echte redenen van het opstappen van Donker, maar ik vind dat het benoemen van iets tot cultureel erfgoed, dat ook zeer rigide/star maakt.
En daar kan het gebotst hebben. Het is moeilijk een particuliere eigenaar de toegang tot inspraak te ontzeggen. Hij koopt geen schilderij, maar een tool. Een medium. Daar moet je af en toe aan knutselen.
Maar misschien heeft Donker helemaal gelijk en zit ik er naast, dat kan ook natuurlijk.

 

Gister had ik het met iemand op de een of andere manier over homogeweld in Amsterdam. Niet mijn favoriete onderwerp, maar vooruit.
Mijn gesprekspartner zei op een gegeven moment de gevleugelde woorden “tja, van onze homo’s moet je gewoon afblijven!”.
Dit klinkt nobel, maar dat woordje ‘onze’ zit me niet lekker. Hoezo ‘onze homo’s?’ Als het onze homo’s zijn, van wie zijn ze dan zeker niet? Het moge duidelijk zijn dat de slogan (onder anderen gebruikt door de lokale VVD en Groenlinks en ieder ander die zichzelf vrij, progressief en een voorvechter van burgerrechten vindt) met name geroepen wordt in de context van homogeweld van Marokkaanse zijde.
Maar als deze mensen van onze homo’s moeten afblijven, dan zijn het dus hun homo’s niet? Maar veel Marokkanen zijn toch gewoon Nederlander? Weliswaar Nieuwe Nederlanders, maar ook een nieuwe auto is nog steeds een auto, zullen we maar zeggen.
Ik kan alleen maar concluderen dat de slagzin ‘van onze homo’s afblijven’ fout is. Onbedoeld is dit een resultant van het typische wij-zij-denken, wat via de achterdeur dus ook al bij Groenlinks naar binnen is geslopen.
We moeten er dus aan wennen dat dankzij de nieuwe maatschappelijke samenstelling homo’s absoluut gezien minder geliefd zijn.
Dat is niet leuk maar vraagt om een andere aanpak. Niet meer de progressieve Nederlander positioneren tegenover de minder progressieve, maar gewoon dat woord onze voortaan weglaten uit welke slogan dan ook.

De B-journalisten van de tenenkrommende regionale zender RTV Utrecht (ik heb jarenlang in Utrecht gewoond, zo amateuristisch als RTV Utrecht maken ze het nergens) hebben een schandaal ontdekt! In het kielzog van hun collega’s van buurtsuffertje Ons Utrecht (die de sluwe vos Aleid Wolfsen ten val wilden brengen) zochten de redacteuren met de Wet Openbaar Bestuur (WOB) in de hand maandenlang naar mogelijke misstanden bij het openbaar bestuur. Even leek het er op dat ze niets konden vinden. ‘Er moet iets zijn!’, brulde de hoofdredacteur over de redactietafel. En ja, ze vonden iets. Gedeputeerde Joop Binnekamp (VVD) gaf maar liefst 8000 euro aan etentjes uit in twee jaar tijd. Meer dan al zijn collega’s bij elkaar! En 8000 euro is natuurlijk een geweldig bedrag gezien de hele begroting van circa 500 miljoen euro per jaar.
Wat ik veel opvallender vind is dat zijn collega Anneke Raven (CDA) maar 40 euro heeft uitgegeven in twee jaar. Dit vind ik vele malen schokkender dan die 8000 euro. De conclusie van die 40 euro is dat mevrouw blijkbaar nooit met mensen heeft gegeten. Ze heeft zich nooit onder de mensen begeven. Nooit genetwerkt.

Ik stel voor om de WOB nu eens te gebruiken om apathische en teruggetrokken politici en bestuurders te zoeken en vervolgens te ontslaan. Een goed politicus of bestuurder eet wel eens met vriend en vijand. Het creeeren van draagvlak gaat door de maag, toch?

En RTV Utrecht, gefeliciteerd met jullie scoop! Puik werk. Niet dus. Jullie hadden best de moeite kunnen nemen de context te onderzoeken, zoals het een goede journalist siert. Nu is het goedkoop scoren om het scoren. Jullie functie is die van waakhond. Het gevolg van jullie actie nu is dat wantrouwen jegens politiek en bestuur waarschijnlijk weer zal gaan toenemen. Dat heeft weinig met een waakhondfunctie te maken.

De Duitse overheid wil zogehete Killerspiele aan banden leggen. Dit zijn games waarin de hoofdpersonage vooral moet moorden. Hier volgde een overweldigend protest van gamers op. Niet zo vreemd, want voor een gamer is een online petitie nooit meer dan een halve muisklik ver weg.
De discussie is voor Duitsland meer dan actueel. Het aantal publieke schietpartijen op scholen neemt toe (door de Amerikanen zo mooi rampage killing genoemd). Voor  veel mensen is de eerste relevante vraag wat de dader in zijn vrije tijd deed: speelde hij soms de computergame Halflife of Counterstrike, was hij verslaaft aan de uiterst gewelddadige en plastische horrorfilmcyclus Saw?
Wat mij stoort in deze discussies is dat het onderscheid tussen correlatie en causaal verband nooit meer gemaakt wordt. Een correlatie is een samenhang. Dit betekent dat het spelen van spellen en het moorden op schoolplein iets met elkaar te maken hebben. Met de nadruk op iets.
Dit is natuurlijk onmiskenbaar waar. De hele wereld is een beetje ziek. Dit creeert zieke spellenmakers en mensen met losse handjes. De kans is groot dat deze twee zaken los van elkaar ontstaan, maar elkaar wel ergens hartstochtelijk in de armen vallen.
Het een is dus niet het gevolg van het ander, nee, het zijn beide producten van de hypermoderne tijd. Een causaal verband daarentegen gaat over een oorzaak-gevolg patroon. Dit is veel lastiger aan te tonen. 
 
Toch is de entertainmentindustrie niet helemaal vrij te pleiten. Het totale aanbod aan populaire cultuur creeert morele kaders bij jonge mensen. Ik geef toe dat zelfs mijn morele kader zich tot op zekere hoogte heeft gevormd door het aanschouwen van een hoop fictie. Films en games zijn de moralitische sprookjes en parabellen van vandaag de dag.
Verschil met mijn tijd is  dat een soort van moreel-ethisch kader lijkt te ontbreken. In de jaren 80, het moment waarin games en films groot werden bij het publiek, was er altijd sprake van een soort van rechtvaardiging. Hoe simplistisch dan ook, hoofdpersonages hadden in die tijd een nobel doel. De schutter uit Wolfenstein 3D moest vechten tegen herboren Nazi’s, Charles Bronson tegen gemene verkrachters, Jean-Claude van Damme tegen corrupte agenten: het geweld viel binnen een goed-slecht-kader. De held overwon altijd. Moraal van het verhaal: de held maakt geen onschuldige slachtoffers.
Vandaag de dag is dit anders. Jigsaw uit de SAW-serie moordt voor zijn lol. Bij voorkeur zijn het onschuldige burgers die het moeten ontgelden. En in Carmageddon, Manhunt en GTA is het vooral leuk argeloze voorbijgangers overhoop te schieten of rijden. Als je dit soort vermaak maar voldoende tot je neemt als kind, moet de goed-slecht-balans wel verdwijnen. Wat uiteindelijk overblijft, is een wereld vol anarchie en geweld, want ingrijpen en sturing is natuurlijk censuur.
Er rest ons dan niets dan onverschilligheid.

Trouwe lezers van dit blog weten dat ik een fan ben van internet. Ik waardeer en respecteer de waakzaamheid van de internetgemeenschap enorm. Dat neemt niet weg dat ik vind dat Brinkman en kornuiten wel een punt hebben inzake hun advies om kranten te redden.
Mijn mening is vooral gestoeld op de onzin die de internetgemeenschap massaal uitkraamt. Met name de twitteraars kunnen er wat van. Zo vindt men het absurd dat er geld van de ene sector naar de andere wordt overgeheveld. Iemand op twitter stelt dat je ook geen belasting op windmolens heft om kolencentrales draaiende te houden. Een andere spitsvondige twitteraar vergelijkt de kranten-internet-discussie met een mogelijke belasting op fietsen om de automobielenindustrie on wheels te houden. 
Helaas voor deze mensen klopt er van deze analogieen geen moer. Het gaat de commissie Brinkman niet om een sector an sich, maar om een vitaal orgaan binnen onze rechtsstaat.
In alle commotie wordt voorbijgegaan aan waar het echt om gaat: hoe zorgen we dat informatievoorziening goed blijft werken anno nu (en in de toekomst). Ik heb het hier over de waakhondfunctie van de media. Ik vind het internet fascinerend, maar voor echt goede analyses moet ik nog steeds dode bomen lezen.
Veel mensen doen alsof het verplaatsen van geld iets nieuws is. Maar belasting heffen op punt 1 om punt 2 beter te maken is onderdeel van hoe wij hier met collectieve goederen om gaan. Denk hierbij aan publieke omroepen, infrastructuur, kunst en cultuur. Afgaande op de reacties op internet, is het niet best gesteld moet het rationeel vermogen van veel mensen. Juist voor die mensen zijn goede kranten een must read.
Het is frappant hoe de consument -  juist nu we volop in het informatietijdperk leven – weigert de hand in eigen boezem te steken en te betalen voor informatie. Van muziek, films tot nieuws en achtergronden, we willen vooral opzuigen, zonder er een cent voor uit te hoeven geven. Ik houd mijn hart vast wat dit in de toekomst – als alle financiele reserves (van kranten, platenmaatschappijen, productiebedrijven) zijn verdwenen - aan productenaanbod op zal leveren.

En minister Plasterk? Die ziet geen verband tussen het teruglopen van aantallen krantenlezers en internet. Het zal dan wel aan de stand van Mercurius liggen. Het is immers bijna rampjaar 2012.
Wat mij betreft worden mensen door dat gegoogel en gesurf steeds dommer en besmet met ongeneeslijke tunnelvisie. Mezelf inbegrepen. Tijd voor actie dus.

Het is het gesprek van de dag vandaag: Michael Jackson is dood. Nooit was ik zelf zo geschrokken door de dood van een bekend figuur.
Hiermee zijn de jaren 80 definitief voorbij. Ik roep Madonna en Prince op hun carriere in de wilgen te hangen. Ik vind het prima als ze blijven leven, maar hun muzikale klanken misstaan voortaan op elk podium. Zonder de godfather van de pop in ons midden zullen hun optredens elke kleur missen.
Het is mooi geweest met de jaren 80.

En om nog maar een Balie-verantwoorde draai te geven aan deze post: het viel me gister op hoe snel het nieuws door de stad ging. Ik was gister aan het werk in Trouw Amsterdam, binnen de korste keren was iedereen op de hoogte. Alle Twitter-adepten ten spijt, de oeroude mond-tot-mond-verspreiding gaat toch het snelst. Dit was ook een van de conclusies van een ingelast programma over Iran. Al is de Twitteraar nog zo snel, het gesproken woord achterhaald haar wel. Kortom, het mondeling opjutten is veel crucialer dan al het internetverkeer bij elkaar. Kijk de aflevering terug via deze link.

Een hoop jonge mensen verbinden hun identiteit aan hun Apple. Mensen met een Apple willen een vinger opsteken naar het allesverslindende kapitalisme van grootgrutter Microsoft. Ze willen liever gezien worden met een merk dat creativiteit, originaliteit en indivualisme uitstraalt. Als je een beetje hip en urban bent en er toe doet, wil je natuurlijk alleen nog maar met een Macbook gezien worden. Met een Apple in je schoudertas kun je wereld laten zien dat jij anders bent, dat je kwaliteit zo belangrijk vindt, dat je een zeer goede smaak hebt, dat je geld hebt, dat je een kritische consument bent.
Ik vraag me alleen af hoe deze mensen dat rijmen met de censuur van Apple. Applicaties voor de Iphone worden aan zeer strenge eisen onderworpen. Zo werd laatst nog een applicatie van de eenmansformatie Nine Inch Nails tegengehouden omdat een van hun songteksten het stoute woord fuck bevatte. Dit is slechts een voorbeeld. De lijst is eindeloos.
Ik vertrouw de mensen achter Apple voor geen meter meer. Ik denk dat ze er een dubbele agenda op na houden. Aan de voorkant lijken ze hip en progressief, aan de achterkant stinkt het naar censuur en bemoeizucht. Met Steve Jobs als onbetwist goeroe en profeet.  Een volgende stap is waarschijnlijk wereldheerschappij.
Geef mij dan maar de pragmatische kapitalisten van Microsoft en co. Je ideeen zijn altijd veilig in een wereld waar geld de enige graadmeter is.

Overigens weet ik dat de machines van Apple een zeer goede reputatie hebben als het aankomt op zware creatieve toepassingen. Hun Protools voor muziekbewerking en editting staat bijvoorbeeld al jaren eenzaam aan de top. Ik wil de echte creatieven derhalve niet voor het hoofd stoten.
Maar een beetje googelen en tekstbewerken gaat even goed op een non-Apple. Het is alleen een stuk goedkoper. 
En ach, je identiteit mag natuurlijk best wat kosten.

 

Uit de mond van journalist Ronald Veerman tekende De Telegraaf laatst op dat iedere Nederlander momenteel – door de toegenomen staatsschuld – een schuld van 21.000 heeft. Of zoals De Telegraaf het stelt: ‘iedere Nederlander torst nu een schuld van 21.000 euro met zich mee.
De Telegraaf heeft hier een verschrikkelijk beeld bij: Nederlanders die echt gebukt gaan onder een geweldige schuldenlast van maar liefst 21.000 euro. Oftewel: Nederland is failliet. Het is afgelopen, over en uit.
Nu heb ik niets tegen de Telegraaf, maar ben ik bij het lezen van dit soort berichten een groot voorstander van censuur. Of liever gezegd, een soort van reclamecodecommissie tegen gelul in kranten.
Wat de Telegraaf stelt is namelijk in essentie grote onzin. Zo is de grap van schuld en gelijk de belangrijkste eigenschap van schuld dat je het terug moet betalen. Nederlanders hoeven die 21.000 niet terug te betalen in hun leven. Daarnaast vergeet De Telegraaf gemakshalve maar even dat tegenover deze 21.000 voldoende positief kapitaal staat. Dit zijn persoonlijke spaargelden van mensen, huizenbezitters, en het algehele Nederlandse onroerende kapitaal, zoals scholen, ziekenhuizen, infrastructuur en ga zo maar door. Netto is er dus helemaal geen sprake van een schuld. Tot slot meldt De Telegraaf niet – wat zij best weet – dat staatsschuld alleen terugbetaald wordt door het aflossing van rentepercentages aan de schuldeisers. Op de rentestanden wordt dus verdiend door eisers. Die 21.000 euro wordt dus in geen geval direct opgeeist door schuldeisers.
In de comments dienen de fanatieke Wilders-stemmers zich weer snel aan. Een link naar ontwikkelingshulp of migratie is vervolgens snel gemaakt.
Ik vind het niet erg als Wilders op een eerlijke wijze aan de macht komt. Ik vind het wel erg als dit gebeurt door gelieg en gedraai van kranten.
Veel potentiele Wilders-kiezers schrikken zich een hoedje bij dit soort artikelen. Ze hebben zelf schulden gemaakt via de Wehkamp of Leen van Frisia, en zijn doodsbang voor die ondraagelijke last van 21.000 euro.
Ik stel daarom voor dat De Telegraaf gewoon beboet kan worden voor het uitkramen van dit soort onzin.

Update: Nieuwssite nu.nl schreef hier wel een goed artikel over. Neutraal en feitelijk. Zo hoort het wat mij betreft.

Bloggen over bloggen is eigenlijk not done. Maar GeenStijl is allang geen pure blog meer. Zo is hun laatste wapenfeit de poging een publieke omroep www.powned.tv op te richten. En om het aantal benodigde leden te halen op 1 april hebben ze de macht overgenomen  in de Amsterdamse zuip/studententoko Meander te Amsterdam. Waarom? Omdat het kan! Ik volg GeenStijl al jaren. Met veel genoegen. Natuurlijk gaan ze weleens te ver, en natuurlijk vind ik op GeenStijl niet de verdieping waar ik natuurlijk dagelijks naar hunker, maar fris is het wel. Een aantal redenen waarom ik GeenStijl lees: GeenStijl is eigenlijk de enige Nederlandse weblog waar ook nog wat te lachen valt. Andere weblogs nemen zichzelf en de wereld rondom zich veel te serieus. GeenStijl heeft eigenhandig grenzen tussen prive en publiek gekraakt. Wat je prive flikt, maken ze graag publiek, en je kunt je niet thuis onttrekken, aan die zaken die je publiek uithaalt. Wees gewaarschuwd, want vandalisme plegen; je collega oraal bevredigen in een fietsenhok; kleine of grote fraude plegen: GeenStijl hangt je op en laat je niet meer los. Ook al is de wc-bril van goud. Dankzij hun grote groep lezers is hun macht enorm. Ze traceren je zo met naam en toenaam op het internet. Dit is niet goed voor de privacy natuurlijk. Maar wat GeenStijl doet, vind ik niet erg. GeenStijl maakt alleen maar duidelijk wat al lang een feit is: het internet heeft tot op grote hoogte een eind gemaakt aan de privacy. Veel mensen zijn zo naief hun hele hebben en houwen op hyves te kwakken. GeenStijl bestaat bij de gratie van de naieviteit van veel internettende mensen. Het opnieuw definieren van deze grenzen is iets waar ik erg benieuwd naar ben. Ik sta er niet onwelwillend tegenover.

GeenStijl maakt een middelvinger naar de bestaande media. Ik merk dat veel mensen meer geneigd zijn de media te wantrouwen. Ik denk dat geenstijl daar een rol in heeft gespeeld. Bij mij heeft dat in ieder geval een gezond wantrouwen opgeleverd. Geheel onbedoeld heeft GeenStijl een nieuw moreel kader opgeworpen. Dit morele kader is gebaseerd op het adagium: ‘Omdat het kan!’. Het toppunt van opportunisme natuurlijk, maar wederom een reden waarom ik lees. Geen geheven vingertjes op GeenStijl dus. Als GeenStijl deze principes voortzet bij PowNed zit het dus wel snor. Aanvankelijk keek ik met argusogen naar het initiatief onder het mom van ’schoenmaker, blijf bij je leest’. Maar na het zien van een eerste pilotaflevering van PowNed ben ik om: ik heb veel vertrouwen PowNed. Dit heeft onder andere te maken met hoe Tweede Kamerleden en ministers braaf en gedwee uit de hand eten van GeenStijl. Waarschijnlijk vreest men – met name na het Vogelaar-incident – hun mededogeloze journalistiek des te meer. En hoe PowNed volgzame en weinig kritische collega-journalisten op de hak neemt tijdens Wilders’ weekendje uit naar Londen is een zegening. Ik zie op GeenStijl wel een goede late-night-show verschijnen. In ieder geval een betere dan Pauw & Witteman. Aan GeenStijl de taak om vermaak met politieke journalistiek te mengen. Iets dat bijvoorbeeld BNN te weinig doet.

Kortom, redenen genoeg om PowNed in de gaten te houden en misschien wel lid te worden. Wie doet met me mee?

Nota bene: ter inspiratie een link naar Zonde van de Zendtijd . Een van de beste satirisch-politieke programma’s van Belgie (Canvas/Stubru).