Geert for president
Natuurlijk, Geert Wilders moet beslist geen minister-president worden. Politiek is toegeven, op je tanden bijten, compromissen sluiten en vaak tot tien tellen. Een minister-president is feitelijk topdiplomaat, waarbij hij zijn partijpolitiek onmiddellijk in zijn zak dient te steken bij het oversteken van de grens.
Dit kan Wilders denk ik niet. Misschien zit ik er naast, maar een dergelijk experiment kan enorme schade aanrichten in het buitenland. Nog steeds is de macht van boycotten wereldwijd aanzienlijk.
Maar wat ik wel hoop: dat Geert Wilders gaat mee-regeren. Misschien in een slappe variant, waarbij hij gedoogsteun verleent, maar nog liever gewoon in het kabinet.
Nu zijn er wel meer die dit hopen. Hierbij zijn grofweg twee partijen te onderscheiden: groep 1, die het gewoon eens is met ‘rechts’ beleid, strenge tucht, drastische maatregelen en nu eindelijk eens regels tegen die vermaledijde rotzakken van moslims.
En natuurlijk groep 2, intellectuelen, boekenlezers, stadsbewoners, kortom de moderne bourgeoisie. Deze laatste groep wil Wilders graag zien regeren, om hem vervolgens keihard onderuit te zien gaan.
Ja, dat zal Wilders’ electoraat nu eens een lesje leren. Het zal van hen in een klap brave en rationele burgers maken.
En waarom wil deze tweede groep dit eigenlijk? Nu, het electoraat van Wilders is net als Wilders uit op polarisatie, op stigmatisering. Groepen in Nederland komen dankzij Wilders en zijn o zo domme kiezers vol haat tegenover elkaar te staan. Daarom moet Wilders kost-wat-kost gestopt worden en moeten zijn kiezers heropgevoet worden middels een soort shocktherapeutische behandeling.
Dit kan wel waar zijn, maar het idee waarbij Wilders onderuit MOET gaan om het titanengevecht tussen autochtoon en allochtoon in de kiem te smoren gaat voorbij aan een aantal zeer belangrijke gedachten. Een opsomming:
1) Volgens de tweede groep, die bourgeoisie bestaat Nederland uit twee groepen die tegenover elkaar komen te staan. De allochtoon en het white trash. De slimme stadsbewoner, met een overtuigde voorkeur voor Paars, ziet dit allemaal met lede ogen aan. Zij zijn hiermee vooral toeschouwer.
Een volstrekt vreemde gedachte.
Er zijn in Nederland niet slechts twee groepen, die onder het oog van de erudieten ruzie maken, met Wilders en consorten als agressors, nee, er zijn er meer. De zelfverklaarde bourgeoisie maakt zelf net zo goed onderdeel uit van het krachtenveld der stigmatisatie en polarisatie. Zo kaatsen Wilders-haters de bal evengoed terug door tal van Facebook-pagina’s waarop men het nodig vindt de excuses voor Geert Wilders’ populariteit te maken in het leven te roepen.
Maar wat nog belangrijker is; tot zoverre Wilders-stemmers denken in termen van groepen, van wij vs de rest, dan gaat dat vooral om de elite versus het klootjesvolk. In andere woorden: Wilders stemmers voelen zich buitengesloten en ervaren Den Haag als een grote glazen stolp. En dan niet alleen Den Haag, maar ook alle exponenten van wat zij zien als elitair en randstedelijk. Hun pijlen zijn dus vooral gericht op de zogenoemde bourgeoisie.
2) Nederland moet nu vooral maar eens bestuurd worden. Herverkiezingen kosten geld, tijd en zijn bovendien een doodsteek voor het idee van een vertegenwoordigende democratie, waarbij de burger de macht voor vier jaar overdraagt. Herverkiezingen zijn niets anders dan de bevolking raadplegen omdat de leiders er niet uitkomen. Bijzonder ongezond om hier naar te verlangen.
3) Hopen dat Wilders zal falen is vooral een wantrouwen in de Nederlandse democratie. We moeten er in een land als Nederland op kunnen vertrouwen dat mensen in staat zijn een stem uit te brengen op hun favoriete partij. Als dit vertrouwen er niet meer is, is de democratie ook om zeep. Een enge gedachte, waar ik allesbehalve achtersta.
Ik vind dus dat Wilders moet gaan regeren. En als dat niet kan: meeschrijven aan een regeerakkoord. En hierbij spreek ik nadrukkelijk de wens uit dat Wilders en zijn PVV gewoon tot het eind in het zadel blijft. Vier jaar dus. Een succesvolle Wilders is in staat om breuklijnen in Nederland te verzachten. Als hij vroegtijdig valt, zullen zijn fans in de gevestigde orde de daders zien.
De kans is dat Nederland er wat anders uit gaat zien. Maar niet gevreesd: veel schade kan hij niet aanrichten. Grondrechten liggen bijzonder stevig verankerd in internationale verdragen. En de overheid is niet meer de belangrijkste speler. Het maatschappelijk middenveld en het bedrijfsleven is er ook nog.
Voor Nederland een mooie kans om eindelijk eens wat liberaler te worden en de macht van de overheid in te binden. Dit klinkt mij als muziek in de oren.
Tags: CDA, democratie, minderheidskabinet, Paars-plus, PVV, VVD, Wilders
August 17th, 2010 at 5:59 pm
Hopen dat Wilders zal falen staat los van een door u gebezigd ‘wantrouwen in de Nederlandse democratie’. Hoopte de VVD ook niet dat het laatste kabinet Balkenende zou falen, en dus vallen, zodat zij een kans zouden krijgen om hun wensen uit te voeren? Om het anders te stellen: het merendeel van de Ajax supporters hoopt dat Feyenoord al in de eerste Europacup ronde strandt. De wens dat je tegenstander faalt is zo oud als de jacht op bizons. Ook in de Politiek is er een eeuwige competitie gaande van verschil in opvattingen, achtergronden en emotie. Natuurlijk gunnen mensen Wilders zijn ideeën niet: ze zijn het ronduit met hem oneens. Hopen dat hij valt heeft niets te maken met wantrouwen in democratie.
Ik ben het met u eens dat Nederland bestuurd moet worden, maar ik deel uw tijdspanne (“nu vooral maar eens”) niet. U stelt in uw tweede punt alsof het enige alternatief een herverkiezing is. Een drogreden. Er zijn tal van andere mogelijkheden zodat uw stelling (dat Wilders moet regeren) onmogelijk het gevolg kan zijn van een trage formatie.
ps. Heeft Wilders de polarisatie (“De linkse elite vs. het Volk – Henk & Ingrid) niet zelf in het leven geroepen?
U kunt hier met een schijnbaar objectieve retoriek uiteenzetten waarom u vindt dat Wilders moet gaan regeren, maar het blijft niets meer dan een subjectieve hartenwens, gegeven uw laatste zin.
August 17th, 2010 at 11:17 pm
@ Leo:
De wens dat je tegenstander valt en op zijn bek gaat is geen universeel principe en zeker niet te vertalen naar een democratie als de Nederlandse waar pluriformiteit essentieel is.
Als democraat incasseer je je verlies en accepteer je andersdenkenden. Praktisch houdt dit in dat je je eigen politieke strijd voert met bijbehorende agendapunten en campagne-molen, maar respecteert dat een ander dit ook zal proberen. Op het moment dat een ander heeft ‘gewonnen’, incasseer je je verlies en gun je je tegenstanders een vruchtbare regeringsperiode.
U gaat in uw reactie voorbij aan het feit dat ik het heb over een eventuele regeringsdeelname, waarbij tegenstanders hopen dat Wilders onderuit zal gaan. Wilders heeft al gewonnen. De competitie is voorbij. In Nederland noemen we dat campagnetijd. Uw analogie klopt dus niet.
Daarnaast; het is een gotspe om te gaan hopen dat kabinetten gaan vallen.
Als voorbeeld: ik stem zelf PvdA maar hoop geenzins dat de VVD onderuit gaat straks. Waarom zou ik? Als Rutte premier wordt is het natuurlijk ook mijn premier.
In een democratie werk je samen en voer je strijd door oppositie te voeren. Niet door te hopen dat je ‘tegenstander’ binnen de kortste keren zal falen in zijn of haar pogingen het land te besturen.
Ik heb het over de situatie waarbij Wilders keihard onderuit gaat. Als dat gebeurt, zal het kabinet vallen. En ja, daarna is de enige remedie een herverkiezing.
En over uw PS: het kan mij eigenlijk niet zoveel schelen wie polarisatie in het leven roept. Uw redenering is er eentje van de categorie ‘ja maar hij begon met klieren’. Sorry hoor, maar als een democratie op dit soort puberale principes is gebaseerd is het allemaal verloren.
Buiten dat: een polarisatie wordt niet in het leven geroepen. Wilders scherpt hem aan. Dat vind ik kwalijk en gevaarlijk. Maar een zekere scheidslijn tussen linkse elite en Het Volk is een bestaande scheidslijn. Deze heeft Wilders niet bedacht.
Bovendien doet de Linkse Elite vrolijk mee aan deze polarisatie, door zich uitgesproken te distantiëren van Wilders en zijn electoraat door ‘sorry-campagnes’ in het leven te roepen.
En dat is precies wat ik bedoel door te stellen dat de weerstand jegens Wilders alles te maken heeft met een wantrouwen in de democratie. Weerstand is goed, maar walging legt een wantrouwen bloot jegens de kiezers van Wilders. Wilders is niet uit zichzelf geworden. Hij heeft meer dan een miljoen mensen achter zich staan! Anders gezegd: ‘die mensen wisten niet wat ze deden’. Wat is de democratie nog waard als dit soort ideeen de boventoon gaan voeren in het publieke debat?
Dat slot over mijn schijnbaar objectieve retoriek: retoriek is nooit objectief. Dat pretendeer ik ook helemaal niet. Maar dat kan ik u niet kwalijk nemen. De laatste alinea is ronduit warrig. Ik doelde met ‘dat klinkt mij als muziek in de oren’ op een maatschappij waar het bedrijfsleven en maatschappelijk middenveld een grotere rol speelt. Maar dat is mijn fout. Ik zal het aanpassen.
August 18th, 2010 at 11:59 am
@ David Glas
Bedankt voor uw reactie.
Wat mij opvalt is dat u redeneert alsof er een zgn. Handboek van de Democraat bestaat waarin geen enkele ruimte wordt gelaten voor het menselijk sentiment. Natuurlijk, op papier heeft u absoluut ethisch overtuigende punten die zeker in dat Manifest over het Juiste Handelen der Democraten zullen zijn opgenomen, maar democratie werkt in de praktijk vaak toch net iets anders. Hopen dat Wilders onderuit gaat (wel of niet in regeringsperiode) is een gezonde uiting van het persoonlijk superioriteitsbesef van de eigen ideeën. Dit staat geheel los van het gegeven dat je andersdenkenden in een democratie dient te accepteren. Dat kan prima naast elkaar bestaan. Maakt het feit dat Nederland een democratie (constitutionele monarchie?!) is, ons allen democraten die volgens dat ethisch, opgelegd handvest dienen te handelen? Dit moet een pvda-stemmende liberaal toch niet als Bach in de oren klinken.
De gotspe die u beschrijft deel ik volledig. Het zou geen wens moeten zijn dat een kabinet valt. Maar het is een vergissing om te denken dat mensen, in deze tijd van scherpe tegenstellingen, niet hardop mogen hopen dat dit wel gebeurt. Wilders is er de afgelopen jaren zelf als de kippen bij geweest (en dit is geen ‘beginnen met klieren redenatie’) om met moties van wantrouwen het kabinet omver te kegelen. Hij wenste “het liefst vandaag nog” een radicaal andere koers te varen. Geef hem eens ongelijk. Waar het hart van vol is…
Is het handvest van de democraat niet toe aan een herdruk? De echte democraat zal inderdaad vier jaar op zijn gat blijven zitten, maar u maakt mij niet wijs dat er in zijn schietgebedjes niet zo nu en dan gezondigd wordt wanneer hij hoopt dat de vruchtbare regeringsperiode van de tegenpartij gespeend blijft van regenwater en ophoudt te bestaan. Niets menselijks is ons vreemd. U hoeft alleen maar naar de kunsten of op internet te kijken om te beseffen dat mensen hun walgingen maar al te graag (soms aan de oppervlakte zoals Facebook) uiten. Dat gebeurt alle kanten op, en soms gaat het over het randje, maar dat is een logisch gevolg van scherpe tegenstellingen binnen een democratie.
Ik wantrouw de PVV stemmer. Waarom? Omdat ik van mening ben dat hun ‘stemmen uit onvrede’ terugslaat naar het obscurantisme en weinig van doen heeft met de rede en het gebruik van gezond verstand. Ik vraag me inderdaad af of die mensen ‘weten wat ze deden’ terwijl ik hen tegelijkertijd accepteer als volwaardige, gelijkwaardige medeburgers. Ja, in een beschaafde democratie zou het misschien wenselijk zijn als die twee zwijgend zij aan zij kon gaan, maar het is een gotspe daarin te geloven.
Vriendelijke groet.