Eerder maakt ik er al een opmerking over: universiteiten verworden steeds meer tot bedrijven, waar zaken als inkomsten, imago en klantenopbouw belangrijker zijn dan waar wetenschap voor zou moeten staan: een open zoektocht naar de waarheid; universele grondbeginselen en algemene wetmatigheden.
Ditmaal een nieuw dieptepunt. Secretraris van de PNVD (in de volksmond de pedopartij genoemd) is namelijk definitief de toegang ontzegt tot de opleiding pedagogiek aan de Universiteit Utrecht. Dit in navolging van de Universiteit Leiden in 2008 en de Radboud Universiteit Nijmegen in 2006.
Het klinkt natuurlijk erg logisch. Maar als we de feiten erbij halen, is het dan nog steeds zo logisch?

Een aantal feiten:
Norbert de Jonge is nooit veroordeeld voor enig delict, laat staan voor ontucht met jonge mensen. In Nederland ben je onschuldig tot het tegendeel is bewezen. De Jonge wil met zijn PNVD ouder-kindrelaties (mooi eufemisme, door de PNVD en stichting Martijn veelvuldig gebruikt) legaliseren. Middels democratische weg. Dit is een onmogelijke opgave. Letterlijk. Het gaat gewoon niet gebeuren dat de PNVD een Kamermeerderheid achter hun plannen krijgt, als de partij uberhaupt al een zetel haalt.
Maar het is het goed recht van de PNVD om dat te proberen. In een vrij land mag je alles opperen. De partij is simpelweg niet te verbieden, dat probeerde de stichting Saloes al eens. Zonder resultaat.
Norbert de Jonge en de PNVD kunnen dan misschien wel erg abject zijn, maar zijn honderd procent legaal. Toch ondervindt De Jonge tegenslag. Hij wordt geweigerd door werkgevers. Erg, maar begrijpelijk. Een bedrijf moet omzet maken en bestaat alleen bij de gratie daarvan.
Wat erger is: universiteiten weigeren De Jonge ook. Voor de opleiding pedagogiek. Erg jammer. Het is vreemd dat een universiteit mensen weigert op basis van legale fantasieen. De universiteit is bang hierop afgerekend te worden door mensen die hun kind ter onderzoek langsbrengen. Er worden immers opnamens van gemaakt, zo stelt de universiteit. Stel dat gemene pedofielen die in handen krijgen! Sowieso vreemd om je kinderen als onderzoeksmateriaal naar universiteiten te brengen, maar dat ter zijde. Alles voor de wetenschap natuurlijk.

Universiteiten moeten niet meegaan met de publieke opinie, maar staan achter hun basisprincipe: streven naar waarheidsvinding. Bovendien verwacht ik dat andersdenkenden op universiteiten welkom zijn.
Maar nee, de universiteit wordt zakelijker. En zo heeft de universiteit wederom meegewerkt aan een schijnoplossing voor een mogelijk schijnrisico. Het pedofielenvraagstuk. Is De Jonge nu het echte risico? Een pedofiel die daar eerlijk voor uit komt? Hoeveel schandalen zijn er jaarlijks met mensen waarvan men nooit verwachtte dat deze iets met kinderen zouden gaan uitspoken? Voor mensen die openlijk zeggen pedofiel te zijn en de rechtsstaat respecteren ben ik niet bang. Waarom zou ik die mensen niet geloven? Ook niet elke heteroman is een verkrachter.
Wederom ben ik van mening dat universiteiten en bijbehorende colleges van beroep zich moeten schamen. Een universiteit moet zich niet schikken naar de publiek opinie en heersende morele kaders en normen, maar deze juist ter discussie durfen stellen en mede vorm geven.

De Jonge gaat nu advocaat worden. Via de Open Universiteit.  Hij zal het nog nodig hebben. Hij staat er nogal alleen voor. Enige serieuze medestander die ik vond is Wes Holleman. Een onderwijsdeskundige. Zijn verhaal kunt u hier en hier lezen.

(1) Overigens zijn de historisch onjuiste argumenten en drogredenen christen-bashers niet vreemd. Nog te vaak hoor ik: En die kruistochten dan? En kijk dan hoeveel slachtoffers in naam van god zijn gevallen! Beide aannames zijn onjuist. Zo was de Westerse kruistocht-manie geen religieuze strijd maar lag de grondslag hiervan in economische en politieke spelletjes. Dat kerk en wereld toen praktisch een-en-dezelfde waren ontgaat men blijkbaar. Overheden spraken in die tijd per definitie namens God.
Het is empirisch gezien gemakkelijk te bewijzen dat de meeste dodelijke slachtoffers door repressie en onderdrukking niet door religies zijn gekomen, maar door zakelijke, machinale en ongelovige moord-regimes zoals de vele junta’s in Zuid-Amerika, de verschrikkelijke paranoia van Stalin, de culturele revolutie van Mao en de overbekende streken van het Kabinet Hitler.