Daags na prinsjesdag is de oppositie weer masaal begonnen met uit de nek te lullen. Een aantal opmerkelijke punten hieruit:

In de eerste plaats hekelt men het feit dat de armen, ouden en zieken van de Nederlandse samenleving de zwaarste klappen te verduren krijgen. Dit is natuurlijk helemaal niet leuk. Als je in een rolstoel zit, is het leven per definitie iets minder plezant. Dan komen de overheidskortingen extra hard aan.
Maar tot op grote hoogte kan de regering niet anders. Nederland is (nog steeds) een sociaal-democratie. Dat betekent dat Nederland actief een herverdelingspolitiek voert en dat  rijken veel belasting betalen om het de behoeftigen wat gemakkelijker te maken. Normaal gesproken is een aanzienlijk gedeelte van de enorme belastinginkomsten bedoeld voor het steunen van mensen die het kunnen gebruiken, zoals zieken, armen en ouderen.
Maar helaas heeft de overheid een hoop van die gelden nu gebruikt om de economie op orde te houden en waar nodig (en dat is nodig) weer aan te jakkeren. Dit is niet het belang van de rijken, maar het belang van ons allemaal.
Probleem is dus dat een hoop geld dat aanvankelijk bedoeld was voor de ziek-zwak-en-misselijken, er nu niet meer is.  Simpelweg foetsie!
Deze minder-bedeelden krijgen dus geen straf, nee, het geld voor hen bedoeld is gewoon op. Omdat rijke mensen in Nederland niet allerlei potjes hebben waaruit ze gesteund worden, is de suggestie nu ontstaan dat de zwakke schouders de ellende moeten dragen. Dat is onzin. Andersom is het al veel langer waar: in Nederland dragen de sterke schouders de ellende van de zwakkeren. Al jaren.  Als het goed gaat, is iedereen natuurlijk tevreden, nu het slecht gaat, is een zondebok al snel gevonden.
Een tweede onzinnigheid betreft de veronderstelling dat de rijken niet geraakt zouden zijn door de crisis. Ik ben erg benieuwd hoe deze mensen de problemen van rijkaardbank Van Lanschot-Bankiers en het faillesement van Ferrari-dealer Kroymans verklaren. Het aantal miljonairs is in Nederland zichtbaar afgenomen. Hoezo zijn de rijken dan niet getroffen?

Ondanks al mijn kritiek op het Kabinet ben ik soms blij dat de huidige oppositie niet in het zadel zit. Dan hadden we nu echt een probleem gehad.

Tariq Ramadan is een wolf in schaapskleren. Een infiltrator. In opdracht van het Iraanse regime probeert hij de Westerse samenleving en dito idealen kapot te maken. Van binnenuit. Want in Rotterdam deed hij zich voor als een modelmoslim. Niet dus. Inmiddels wonen er miljoenen onbetrouwbare moslims in Europa. Met een brede grijns surft Ramadan mee met de angstaanjagende Tsunami van moslims. Zei ik trouwens dat het er miljoenen zijn? Volgens mij zijn het er miljarden! Inmiddels is bijvoorbeeld 93% van de Amsterdammers moslim. Echt waar! Ik heb het zelf gezien. Zodoende moet die corrupte en met de vijand heulende Ramadan met spoed uit alle functies worden ontheven.

Klinkt bovenstaande verhaal u bekend in de oren? Mij wel. Het doet me erg denken hoe er tegen communisten werd aangekeken na de Tweede Wereldoorlog. Alles waar het Westen voor stond bleek een farce gezien de klopjacht en uitsluiting van mogelijke communisten. Zonder dat deze veronderstelde communisten wetten overtraden werden zij op basis van politieke overtuigingen en latente steun aan andere landen tot persona non grata verklaard. Als je het mij vraagt nogal een zwarte pagina in de moderne geschiedenis. Dit McCarthyisme lijkt nu ook in Nederland in zwang te komen.
Alleen dit keer in een andere vorm. De vrijheid die Het Westen propageert blijkt niet altijd te gelden voor iedereen onder elke omstandigheid. We kunnen alleen maar strijden en pleiten voor vrijheid in andere landen als we dat zelf dan ook echt in praktijk brengen. Maar de verlichtingsgeest is blijkbaar verdwenen uit de wandelgangen van het Rotterdamse gemeentebestuur. Evenzo moet de Erasmus Universiteit zich de oren uit de kop schamen. Hiervoor in de plaats is verlichtingsfundamentalisme gekomen. Of zoals ik dat wel eens noem: dogmatisch progressief denken: ‘Wie niet met ons is, is tegen ons en moet kapot gemaakt worden’, is het adagium van die dogmatici.

Daarnaast vecht Ramadan in een meer dan prima brief in Nrc-handelsblad tegen het simplisme. Voor even werd een Huntingtoniaans wereldgevecht uitgevochten in de straten van Rotterdam. 
Ramadan maakt televisie gemaakt met Iraans geld. En omdat de Iraanse overheid natuurlijk hardstikke fout is, is Ramadan ook fout. Een compleet idiote en imbeciele veronderstelling natuurlijk. Ramadan stelt zelf al dat de wereld niet zo eenvoudig in elkaar steekt. Het is vreemd dat het Rotterdams gemeentebestuur bepaalt wat foute regimes zijn en wat niet. Waarschijnlijk is het geen probleem om werk te verrichten voor de Amerikaanse overheid. Heeft deze overheid ook geen bloed aan zijn handen kleven?  Het is nog vreemder te realiseren dat Ramadan zijn aanstelling nooit was verloren als de situatie in Iran na de verkiezingen aldaar niet zo uit de hand waren gelopen.

Natuurlijk, een open samenleving heeft ook zo z’n vijanden. Zaken waar Karl Kopper al voor waarschuwde en op basis waarvan Duitsland een zogehete weerbare democratie heeft. Het pallet aan meningen mag - afgezien van het feit dat Ramadan niets heeft gedaan dat niet kan – best wel iets kleurrijker worden. En dat geldt wat mij betreft ook voor pedofielen die aan universiteiten pedagogiek willen studeren.
Universiteiten en gemeenten gaan zich helaas steeds zakelijker opstellen. Ze zijn bang voor imago-schade, schade aan de integriteit en ga zo maar door. Maar  universiteiten en overheden zou hier boven moeten staan. Zij hebben geen belangen, behalve het publieke belang. Hier past een dergelijke angst voor imagoschade niet in.