Trouwe lezers van dit blog weten dat ik een fan ben van internet. Ik waardeer en respecteer de waakzaamheid van de internetgemeenschap enorm. Dat neemt niet weg dat ik vind dat Brinkman en kornuiten wel een punt hebben inzake hun advies om kranten te redden.
Mijn mening is vooral gestoeld op de onzin die de internetgemeenschap massaal uitkraamt. Met name de twitteraars kunnen er wat van. Zo vindt men het absurd dat er geld van de ene sector naar de andere wordt overgeheveld. Iemand op twitter stelt dat je ook geen belasting op windmolens heft om kolencentrales draaiende te houden. Een andere spitsvondige twitteraar vergelijkt de kranten-internet-discussie met een mogelijke belasting op fietsen om de automobielenindustrie on wheels te houden. 
Helaas voor deze mensen klopt er van deze analogieen geen moer. Het gaat de commissie Brinkman niet om een sector an sich, maar om een vitaal orgaan binnen onze rechtsstaat.
In alle commotie wordt voorbijgegaan aan waar het echt om gaat: hoe zorgen we dat informatievoorziening goed blijft werken anno nu (en in de toekomst). Ik heb het hier over de waakhondfunctie van de media. Ik vind het internet fascinerend, maar voor echt goede analyses moet ik nog steeds dode bomen lezen.
Veel mensen doen alsof het verplaatsen van geld iets nieuws is. Maar belasting heffen op punt 1 om punt 2 beter te maken is onderdeel van hoe wij hier met collectieve goederen om gaan. Denk hierbij aan publieke omroepen, infrastructuur, kunst en cultuur. Afgaande op de reacties op internet, is het niet best gesteld moet het rationeel vermogen van veel mensen. Juist voor die mensen zijn goede kranten een must read.
Het is frappant hoe de consument -  juist nu we volop in het informatietijdperk leven – weigert de hand in eigen boezem te steken en te betalen voor informatie. Van muziek, films tot nieuws en achtergronden, we willen vooral opzuigen, zonder er een cent voor uit te hoeven geven. Ik houd mijn hart vast wat dit in de toekomst – als alle financiele reserves (van kranten, platenmaatschappijen, productiebedrijven) zijn verdwenen - aan productenaanbod op zal leveren.

En minister Plasterk? Die ziet geen verband tussen het teruglopen van aantallen krantenlezers en internet. Het zal dan wel aan de stand van Mercurius liggen. Het is immers bijna rampjaar 2012.
Wat mij betreft worden mensen door dat gegoogel en gesurf steeds dommer en besmet met ongeneeslijke tunnelvisie. Mezelf inbegrepen. Tijd voor actie dus.

Het is het gesprek van de dag vandaag: Michael Jackson is dood. Nooit was ik zelf zo geschrokken door de dood van een bekend figuur.
Hiermee zijn de jaren 80 definitief voorbij. Ik roep Madonna en Prince op hun carriere in de wilgen te hangen. Ik vind het prima als ze blijven leven, maar hun muzikale klanken misstaan voortaan op elk podium. Zonder de godfather van de pop in ons midden zullen hun optredens elke kleur missen.
Het is mooi geweest met de jaren 80.

En om nog maar een Balie-verantwoorde draai te geven aan deze post: het viel me gister op hoe snel het nieuws door de stad ging. Ik was gister aan het werk in Trouw Amsterdam, binnen de korste keren was iedereen op de hoogte. Alle Twitter-adepten ten spijt, de oeroude mond-tot-mond-verspreiding gaat toch het snelst. Dit was ook een van de conclusies van een ingelast programma over Iran. Al is de Twitteraar nog zo snel, het gesproken woord achterhaald haar wel. Kortom, het mondeling opjutten is veel crucialer dan al het internetverkeer bij elkaar. Kijk de aflevering terug via deze link.