Uit de mond van journalist Ronald Veerman tekende De Telegraaf laatst op dat iedere Nederlander momenteel – door de toegenomen staatsschuld – een schuld van 21.000 heeft. Of zoals De Telegraaf het stelt: ‘iedere Nederlander torst nu een schuld van 21.000 euro met zich mee.
De Telegraaf heeft hier een verschrikkelijk beeld bij: Nederlanders die echt gebukt gaan onder een geweldige schuldenlast van maar liefst 21.000 euro. Oftewel: Nederland is failliet. Het is afgelopen, over en uit.
Nu heb ik niets tegen de Telegraaf, maar ben ik bij het lezen van dit soort berichten een groot voorstander van censuur. Of liever gezegd, een soort van reclamecodecommissie tegen gelul in kranten.
Wat de Telegraaf stelt is namelijk in essentie grote onzin. Zo is de grap van schuld en gelijk de belangrijkste eigenschap van schuld dat je het terug moet betalen. Nederlanders hoeven die 21.000 niet terug te betalen in hun leven. Daarnaast vergeet De Telegraaf gemakshalve maar even dat tegenover deze 21.000 voldoende positief kapitaal staat. Dit zijn persoonlijke spaargelden van mensen, huizenbezitters, en het algehele Nederlandse onroerende kapitaal, zoals scholen, ziekenhuizen, infrastructuur en ga zo maar door. Netto is er dus helemaal geen sprake van een schuld. Tot slot meldt De Telegraaf niet – wat zij best weet – dat staatsschuld alleen terugbetaald wordt door het aflossing van rentepercentages aan de schuldeisers. Op de rentestanden wordt dus verdiend door eisers. Die 21.000 euro wordt dus in geen geval direct opgeeist door schuldeisers.
In de comments dienen de fanatieke Wilders-stemmers zich weer snel aan. Een link naar ontwikkelingshulp of migratie is vervolgens snel gemaakt.
Ik vind het niet erg als Wilders op een eerlijke wijze aan de macht komt. Ik vind het wel erg als dit gebeurt door gelieg en gedraai van kranten.
Veel potentiele Wilders-kiezers schrikken zich een hoedje bij dit soort artikelen. Ze hebben zelf schulden gemaakt via de Wehkamp of Leen van Frisia, en zijn doodsbang voor die ondraagelijke last van 21.000 euro.
Ik stel daarom voor dat De Telegraaf gewoon beboet kan worden voor het uitkramen van dit soort onzin.

Update: Nieuwssite nu.nl schreef hier wel een goed artikel over. Neutraal en feitelijk. Zo hoort het wat mij betreft.

Tsja, het is me wat, die JSF (die officieel F-35 Lighting II heet). Wat een commotie toch.  Kamerleden en bewindslieden bijten zich er genadeloos in vast, de media bericht er vrolijk op los, en de burger weet het zeker: geen F-35 in ieder geval.

De reden dat de discussie zo lang duurt en zo goed door burger en media wordt opgepakt is niet dat het een lastig politiek vraagstuk is.
Integendeel: de dynamiek rondom de F-35 is zo groot omdat het juist een zeer eenvoudig probleem betreft. De politieke keuzemogelijkheden zijn waardenvrij, links-rechtstegenstellingen doen niet ter zake, de eindstreep van de discussie is in zicht, het gaat niet om mensen, herverdelingsproblemen of minderheden en een oplossing is hoe dan ook mogelijk.
Zo’n politieke discussie is een zeer welkome afwisseling in tijden waarin lastige problemen zoals de kredietcrisis, privacy-vraagstukken en het noodzakelijke empowerment van Marokkanen elkaar afwisselen. In de bestuurskunde spreekt men in dit soort gevallen van wicked problems. Dit zijn moeilijk oplosbare en beheersbare problemen, welke decennia lang kunnen doorrotten.
De discussie over in welke jager de Nederlandse luchtmacht straks mag rondvliegen heeft dit soort doorligwonden niet. Publiek, politiek en media genieten hier dan ook volop van. Iedereen kan hier gemakkelijk over meepraten. Feitelijk is de strijd in de Kamer dan ook symbolisch. Een ritueel waarbij men vooral laat zien het oppositievoeren niet verleerd te zijn.
Maar nu is het wel weer mooi geweest.  Het wordt tijd dat de knoop wordt doorgehakt. Dus kopen die krengen!

Nike, Pioneer, Apple, Albert Heijn. Zomaar wat willekeurige merken die bekend zijn bij praktisch de gehele bevolking. Naast dat deze merken een fabrikant vertegenwoordigen representeren ze ook de identiteit van hun consumenten. Mensen willen zich maar wat graag comformeren aan hun favoriete merk.
Op Hyves is dit een bekend verschijnsel. Gelijk na je naam en je woonplaats is de mogelijkheid daar je favoriete merken in te vullen. 
De Vlaamse schrijver Herman Brusselmans gebruikt dit soort personal branding veelvuldig in zijn boeken. Als geen ander begrijpt hij hoe moderne personages en karakters het best te omschrijven zijn aan de hand van merken. 
Waarschijnlijk is de drang naar ‘eigen’ merken des mens. De mens is immers groot geworden en uniek om zijn eigenschap hersencapaciteit  en kundige vingers te combineren en werktuigen te maken. We moeten ook wel, want zonder werktuigen halen we weinig uit.
De merken zijn onze mannelijke manen geworden, onze mooie veren. Hier onderscheiden we ons mee.

De Balie maakt later dit jaar een groot programma over identiteit. We zullen zeker op de merkenkwestie ingaan.
Hoe en wat is nog onbekend, maar houd ons in de gaten. Suggesties kun je altijd mailen naar david.glas@balie.nl of in de comments kwijt.

Op sites als Hyves en Flickr staat het er vol mee. Malloten die onlangs Berlijn bezochten en dolgraag het Holocaustmonument  in het Oude Oost-Berlijn wilden fotograferen. Het liefst zo mallotig mogelijk. We zijn tenslotte op vakantie. Of het nu ons Manneke Pis betreft, of een serieus monument dat een genocide voorstelt: wat kan het ons schelen.
Een paar voorbeelden: 

Eerder maakte ik hier een serie over met Menno van der Veen. De serie heette 7080 en ging over de nieuwe morele ijkpunten van jonge mensen nu de Holocaust niet langer voldoet. Neem eens een kijkje op de De Balie-terugkijkpagina en beleef het nog eens.

Het vaderland is in gevaar! Althans, dat vonden een aantal Franse Congolesen bij het lezen van een persbericht van een Balie-programma.
Op 26 februari vond het Balie-programma Nieuwe Grenzen voor Congo plaats. Het progamma is onderdeel van een project waarin een nieuwe wereldkaart gemaakt wordt. Doel van deze wereldkaart is mensen bewust te maken van grenzen en mogelijk nieuwe afscheidingbewegingen: de wereldkaart is voortdurend in beweging.

Op 26 februari wilden we mensen het trekken van grenzen zelf laten ervaren. Hiervoor hadden we Congo als casus genomen. Het was de bedoeling dat publiek zelf zou ervaren hoe moeilijk het is grenzen te trekken en welke problemen zich hier bij voordoen. De facto is het natuurlijk onmogelijk. Met name binnen de Congoleze gemeenschap was de commotie enorm. Ons persbericht bereikte zelfs Belgie en Frankrijk. Met name de Franse Congolezen waren erg boos. Dit werd nog eens erg versterkt doordat de Fransen ons persbericht verkeerd hadden begrepen. Het volgende belandde in mijn mailbox:

Bonjour,

Ceci entre dans le cadre du Plan du Ministère des Affaires Etrangères Nederland pour la partition, la division du territoire de la RD Congo en mini-Etats comme la Yougoslavie (Balkanisation). Les “Céremonies” auxquelles un nombre des Congolais participent, par ignorance, organisées par le Ministère des Aff.Etrangère soit disant pour aider les Congolais, les Activités des ONG comme Novib, sont faites pour préparer le terrain. Il y a longtems que nous avons dénoncé ce Plan dont la Hollande est à l’avant-poste de réalisation. Voyez-vous, ce n’est plus un secret.

Salutations,

En nu de vertaling:

Goedendag,

Deze mail stuur ik in verband met het plan van het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken. Het is een plan voor de indeling van de Democratische Republiek Congo in mini-staten zoals dat in Joegoslavië is gebeurd. In een aantal ceremonies en bijeenkomsten, waaraan een aantal Congolezen per onwetendheid aan deelnemen, georganiseerd door het Ministerie van Buitenlandse Zaken en een aantal NGOs, zoals Oxfam-Novib, wordt het terrein voorbereid. Dit om de Congolesen ‘te helpen’.  Nederland is een voorpost van de implementatie van dit plan. Ziet u, dit is een geheim plan.

Groet,

Hier is uiteraard geen sprake van. De Balie zou zich nooit voor dit soort karretjes laten spannen. Dat het Congolese vaderland in gevaar is is al lang orde van de dag, maar De Balie hoopt een eigen steentje bij te dragen in de oplossing van dit conflict door ons publiek bewust te maken.

Bloggen over bloggen is eigenlijk not done. Maar GeenStijl is allang geen pure blog meer. Zo is hun laatste wapenfeit de poging een publieke omroep www.powned.tv op te richten. En om het aantal benodigde leden te halen op 1 april hebben ze de macht overgenomen  in de Amsterdamse zuip/studententoko Meander te Amsterdam. Waarom? Omdat het kan! Ik volg GeenStijl al jaren. Met veel genoegen. Natuurlijk gaan ze weleens te ver, en natuurlijk vind ik op GeenStijl niet de verdieping waar ik natuurlijk dagelijks naar hunker, maar fris is het wel. Een aantal redenen waarom ik GeenStijl lees: GeenStijl is eigenlijk de enige Nederlandse weblog waar ook nog wat te lachen valt. Andere weblogs nemen zichzelf en de wereld rondom zich veel te serieus. GeenStijl heeft eigenhandig grenzen tussen prive en publiek gekraakt. Wat je prive flikt, maken ze graag publiek, en je kunt je niet thuis onttrekken, aan die zaken die je publiek uithaalt. Wees gewaarschuwd, want vandalisme plegen; je collega oraal bevredigen in een fietsenhok; kleine of grote fraude plegen: GeenStijl hangt je op en laat je niet meer los. Ook al is de wc-bril van goud. Dankzij hun grote groep lezers is hun macht enorm. Ze traceren je zo met naam en toenaam op het internet. Dit is niet goed voor de privacy natuurlijk. Maar wat GeenStijl doet, vind ik niet erg. GeenStijl maakt alleen maar duidelijk wat al lang een feit is: het internet heeft tot op grote hoogte een eind gemaakt aan de privacy. Veel mensen zijn zo naief hun hele hebben en houwen op hyves te kwakken. GeenStijl bestaat bij de gratie van de naieviteit van veel internettende mensen. Het opnieuw definieren van deze grenzen is iets waar ik erg benieuwd naar ben. Ik sta er niet onwelwillend tegenover.

GeenStijl maakt een middelvinger naar de bestaande media. Ik merk dat veel mensen meer geneigd zijn de media te wantrouwen. Ik denk dat geenstijl daar een rol in heeft gespeeld. Bij mij heeft dat in ieder geval een gezond wantrouwen opgeleverd. Geheel onbedoeld heeft GeenStijl een nieuw moreel kader opgeworpen. Dit morele kader is gebaseerd op het adagium: ‘Omdat het kan!’. Het toppunt van opportunisme natuurlijk, maar wederom een reden waarom ik lees. Geen geheven vingertjes op GeenStijl dus. Als GeenStijl deze principes voortzet bij PowNed zit het dus wel snor. Aanvankelijk keek ik met argusogen naar het initiatief onder het mom van ’schoenmaker, blijf bij je leest’. Maar na het zien van een eerste pilotaflevering van PowNed ben ik om: ik heb veel vertrouwen PowNed. Dit heeft onder andere te maken met hoe Tweede Kamerleden en ministers braaf en gedwee uit de hand eten van GeenStijl. Waarschijnlijk vreest men – met name na het Vogelaar-incident – hun mededogeloze journalistiek des te meer. En hoe PowNed volgzame en weinig kritische collega-journalisten op de hak neemt tijdens Wilders’ weekendje uit naar Londen is een zegening. Ik zie op GeenStijl wel een goede late-night-show verschijnen. In ieder geval een betere dan Pauw & Witteman. Aan GeenStijl de taak om vermaak met politieke journalistiek te mengen. Iets dat bijvoorbeeld BNN te weinig doet.

Kortom, redenen genoeg om PowNed in de gaten te houden en misschien wel lid te worden. Wie doet met me mee?

Nota bene: ter inspiratie een link naar Zonde van de Zendtijd . Een van de beste satirisch-politieke programma’s van Belgie (Canvas/Stubru).

Volgens de laatste peilingen van Maurice de Hond staat Geert Wilders op 25 zetels. Ongeveer 30 Amsterdam Arena’s vol. Dat is nogal veel. Als de peilingen kloppen en Geert Wilders straks in 2011 inderdaad De Hond’s belofte inlost kunnen we de borst nat maken. En dan doel ik niet op een eventueel terreurbewind van de PVV-ministers in spe, maar op het omslachtige en verlammende cordon sanitaire wat dan zal gaan ontstaan. Dit ligt volledig in de lijn der verwachtingen. Zo worden nu ook tal van troeven gespeeld om Wilders buiten schot te houden. Een belangrijke is de terminologie. Wilders wordt door velen een extreem-rechts populist genoemd. Of het nu gaat om de borreltafel, de politieke wandelgangen, de redacties van gevestigde kranten; zelfbenoemde slimmerikken en progressieven weten het zeker: Wilders is populist. En ja, nog extreem-rechts ook.

Het staat iedereen vrij om wat dan ook naar goed dunken te kwalificeren: men kwalificeert er maar op los! Wat echter kwalijk is, is dat Wilders’ tegenstanders dit proclameren als een onomstotelijk feit. En dit is niet geheel terecht.
Zo heb ik veel moeite met de term populist. In de eerste plaats is het populisme inherent aan ons politieke systeem: de vierjaarlijkse dag-des-oordeels heeft bijna alle Nederlandse politici slaaf gemaakt van het volk. Daarnaast gaat deze terminologie uit van stupide bevolking welke gemakkelijk voor de gek te houden is. Een standpunt dat ik niet deel.
Dan de term extreem-rechts. Op zich is hier niet veel mis mee. Wilders tekent echter terecht protest aan tegen deze kwalificatie. Volgens een aantal wetenschappelijke metingen is Geert Wilders extreem-rechts omdat hij zich erg rechts op zogenoemde links-rechts-schaling bevindt. Daar is geen speld tussen te krijgen. Het is alleen erg jammer dat de term extreem-rechts nogal geladen is. Zij is allesbehalve neutraal en onschuldig en hoort wat mij betreft niet thuis in wetenschappelijke publicaties. Die term is eigenlijk voorbehouden aan bewegingen als de NVU (Nederlandse Volks-Unie) en de inmiddels ter ziele NA (Nationale Alliantie). Deze bewegingen hebben allemaal leiders die weleens mee lopen in neonazi-demonstraties. Deze bewegingen proclameren het Nederlander-zijn op een fundamenteel andere wijze dan Wilders dat doet. Laten we politieke tegenstanders vooral met argumenten bestrijden, inplaats van elkaar te diskwalificeren op basis van omstreden en subjectieve kwalificaties. Of Wilders populist of extreem-rechts is vind ik allesbehalve relevant. Het is het begin van een ondemocratisch cordon sanitaire.

Laat er geen verwarring over bestaan, ik ben ook geen fan van Geert Wilders. Maar in een democratie doet dat er niet toe. Zolang Wilders keurig binnen de lijntjes van de Nederlandse rechtsstaat blijft opereren is hij wat mij betreft welkom binnen onze parlementaire democratie. En zelfs als hij minister-president wordt is dit niet iets om gelijk over in paniek te raken. Een democratie is voortdurend in beweging, en hoeft er niet altijd precies zo uit te zien zoals ik dat wil.