Gister had ik het met iemand op de een of andere manier over homogeweld in Amsterdam. Niet mijn favoriete onderwerp, maar vooruit.
Mijn gesprekspartner zei op een gegeven moment de gevleugelde woorden “tja, van onze homo’s moet je gewoon afblijven!”.
Dit klinkt nobel, maar dat woordje ‘onze’ zit me niet lekker. Hoezo ‘onze homo’s?’ Als het onze homo’s zijn, van wie zijn ze dan zeker niet? Het moge duidelijk zijn dat de slogan (onder anderen gebruikt door de lokale VVD en Groenlinks en ieder ander die zichzelf vrij, progressief en een voorvechter van burgerrechten vindt) met name geroepen wordt in de context van homogeweld van Marokkaanse zijde.
Maar als deze mensen van onze homo’s moeten afblijven, dan zijn het dus hun homo’s niet? Maar veel Marokkanen zijn toch gewoon Nederlander? Weliswaar Nieuwe Nederlanders, maar ook een nieuwe auto is nog steeds een auto, zullen we maar zeggen.
Ik kan alleen maar concluderen dat de slagzin ‘van onze homo’s afblijven’ fout is. Onbedoeld is dit een resultant van het typische wij-zij-denken, wat via de achterdeur dus ook al bij Groenlinks naar binnen is geslopen.
We moeten er dus aan wennen dat dankzij de nieuwe maatschappelijke samenstelling homo’s absoluut gezien minder geliefd zijn.
Dat is niet leuk maar vraagt om een andere aanpak. Niet meer de progressieve Nederlander positioneren tegenover de minder progressieve, maar gewoon dat woord onze voortaan weglaten uit welke slogan dan ook.

Gister was het zover. Een opmerkelijk verkiezingsdebat op Nederland 1. Opmerkelijk omdat het debat was georganiseerd in het kader van de gemeenteraadsverkiezingen, maar er een landelijke agenda werd gevoerd. Stedelijke dynamelijk kwam nauwelijks aan bod.
Het was ook opmerkelijk omdat Wouter Bos het zo goed deed, en Agnes Kant zo slecht. Wouter Bos gedroeg zich als een staatsman. Wars van vreemde politieke spelletjes. Daarnaast werd het duidelijk wat Wouter Bos zo siert: zijn draaikonterij. Draaikonterij is inherent aan de politiek, en ik vind het derhalve fijn om een leider openlijk te zien twijfelen.

Als voorbeeld: er werd hem gevraagd of hij in de toekomst nog wilde samenwerken met het CDA. Hij wilde hier geen antwoord op geven. Naar eigen zeggen omdat hij zijn blikveld wil leggen op gesprekken in het land.
Dit klinkt laf en slap, maar in kan met goed voorstellen dat Bos partijpolitiek even beu is. In zijn ogen is partijpolitiek nu even niet belangrijk. Dit kan ik alleen maar beamen.
Bovendien: journalisten verdraaien je woorden gemakkelijk waardoor de coalitiegesprekken al beginnen voor welke verkiezing dan ook.

En Agnes Kant. Tja, wat moet je daar nu mee. Ze bakte er werkelijk niets van. Ze straalt weinig autoriteit is en krijgt het niet voor elkaar met een geloofwaardige argumentatie op de proppen te komen. Alleen stemverheffing kreeg de camera’s op haar gericht. Ik vond het een genante vertoning.
Het is dat Grote Roerganger Jan Marijnissen nog niet in zijn graf ligt, anders had hij zich gegarandeert omgedraaid.

Enfin, een interessant onderwerp van gesprek vond ik de Amsterdamse Noord-Zuidlijn. De messen werden rondom de kilometerheffing geslepen, de Noord-Zuidlijn werd gebruikt als casus. Het ultieme voorbeeld van hoe het niet moet, volgens sommigen.
Hierbij gooide Wouter Bos hoge ogen, door te stellen dat de lijn erg duur is geworden, maar dat het een noodzakelijke investering betreft.
Agnes Kant vond dat de Noord-Zuidlijn gelijk staat aan geld weggooien. Dit is natuurljk verschikkelijke onzin. Als de lijn straks af is, is deze erg duur geweest. Dat is wat anders dan geld weggooien. Als je geld weggooit, heb je er niets voor terug, in dit geval ligt er straks een Noord-Zuidlijn. Persoonljk vind ik dat een aanwinst voor de stad.
Zo nu en dan moet ik naar Amsterdam Zuid, en de tram is een ware hel. De huidige infrastructuur is niet meer gebaseerd op de zoiets lulligs pittoresks als een tram.
Buiten dat, de Noord-Zuidlijn is nu ook te zien als een mooi werkgelegenheidsproject. Ook niet onbelangrijk in deze tijden. Iedereen die zegt; “niet afmaken” weet niet wat hij of zij zegt en verdient in geen geval het pluche. Er is dan jarenlang voor niets gegraven, de bestelde trams en boor kunnen worden teruggestuurd (wel graag de rekening betalen) en ik kan voortaan weer tussen de toeristen naar financieel mekka de Zuid-As. Stem dus in geen geval op lokaal suffertje Red Amsterdam (let vooral op die briljante woordspeling in hun verkiezingsslogan: I Amstredam. Haha).

Maar wat gaat er nu mis bij dit soort bouwprojecten? Volgens Rutte hebben ambtenaren geen kennis van dit soort projecten en begaan we de fout door nieuwe technieken te gebruiken. Ik vraag me dan af over welke ambtenaren Rutte het heeft. Nederland staat bekend om zijn kundige ambtenaren, ook op bouwkundig niveau.
Daarnaast wordt elk voorstel in Nederland – los van het monikkenwerk van ambtenaren – nauwkeurig gewogen door tal van adviescommisies, bouwkundige rekenkamers en commerciele bouwbedrijven. Er wordt allesbehalve niet over een enkele nacht ijs gegaan.
Anderzijds is onze liberaal dus tegen innovatie. Geen innovatie, want dat kon wel eens een dure grap worden.

Maar wat gaat er nu echt mis? Wat er misgaat is dat de mensheid niet in staat is om onbekende projecten te plannen. Voer voor complotdenkers natuurlijk, maar het is schier onmogelijk vooraf een volledig onbekend terrein in kaart te brengen.
Maar waarom zijn bestuurders en politici dan niet eerlijk over deze uitgaven?
Enerzijds omdat de mens niet toegeeft dat plannen niet in haar natuur zit. In mijn professionele carriere merk ik dat mensen voortdurend deadlines missen. Het bekende uitstelgedrag is dus optima forma des mens.
Een andere belangrijke reden is dat eventuele meerkosten ongekend zijn. Dus hoe kun je dat inramen? Je kunt dan nooit meer een ambitieus bouwproject beginnen, omdat de kosten onbekend zijn.
Vanzelfsprekend gaan technici uit van reele, gekende kosten. Het ideaalplaatje dus. Dit is misschien niet keurig, maar het kan ook niet anders. Van moedwil is geen sprake. De van nature optimistische technici gaan uit van mogelijkheden, niet van beperkingen. 

En uiteindelijk heeft Bos helemaal gelijk. Als de Noord-Zuidlijn er eenmaal ligt hoor je hier niemand meer over. Net zoals je niemand hoort over de Oostlijn, waar zelfs rellen over ontstonden. Of neem nu het beroemde Sydney Opera House. Dit gebouw kostte maar liefst 10 keer zoveel als geraamd. Maar nu is het de trots van Sydney. De zeurpieten zijn gestopt met klagen.

Tegenover de onrealistische begroting staat de realistische politicus zoals Bos, die durft de draaien en durft te zeggen ‘ik weet niet wat er morgen gebeurt’.  

Innovatie mag geen prijs hebben. Het is het ultieme mens-zijn. Het ultieme dromen. De spelende mens. In een volgende blog meer hierover, met als onderwerp: de ruimtevaart.

Het is eindelijk zo ver. Na een aantal jaar programma-maken kan ik  dan eindelijk met het conflict der conflicten aan de slag: op 27 april is er een programma over de Westelijke Jordaanoever, wat ik maak in samenwerking met de VPRO.
Het is er zo lang niet van gekomen omdat het confict al zo vaak aan bod komt in diverse fora, debatcentra, media en publieke opinie. Ik voelde niet de behoefte hier aandacht aan te besteden. Maar nu mag het wel eens.

Wat ik een interessant component in dit confict vind is dat beide partijen claimen dat de grond van de West Bank hen toebehoort. Onder andere in Nederland heerst het gevoel dat de Palestijnen daar het eerst waren, en dat de Israelieten niet te zoeken hebben aldaar.
Op zich klinkt dit logisch en aannemelijk, toch is de aanname dat de Palestijnen eerst waren moeilijk hard te maken. Althans, het is afhankelijk van interpretaties.
In de eerste plaats bestaat de Palestijn in concrete zin niet. Een Palestijn is in brede zin inwoner van het oude Palistina, waar tegenwoordig ook Israel toe behoord. Aan de andere kant, in enge zin gaat het om al die inwoners die in het voormalige oude Palistina wonen, minus iedereen die binnen de grenzen van de staat Israel woont.
Palestina is een gecreerd gebied. Inwoners daarvan Palestijnen. Vaak wordt gedacht dat Palestijnen tot een aparte etnische of culturele groep behoren, dit in tegenstelling tot Joden die in Israel wonen. 
Dit valt te betwisten. Feitelijk is de naamgeving gewoon een kwestie van de plek waar je woont. Onlangs vertelde iemand mij uitgelaten dat er toch een hoop Palestijnen vreedzaam in Israel wonen, met de Israelische nationaliteit. Dit is onzin. Zodra een Palestijn de Israelische identiteit heeft, is deze geen Palestijn meer. Palestijnen met de Israelische nationaliteit bestaan dus niet.
Wat nog lastiger is; er is geen Palestijnse staat. Hooguit een stuk niemandsland waar diverse volken wonen die zich verenigd hebben onder de noemer ‘Palestijnen’. Het is geen staat. Dus waar moeten Palestijnen zich op beroepen?
Het conflict gaat dus niet om een conflict tussen twee groepen of partijen, maar over een groot gebied, waar op een gegeven moment een staat werd opgericht. Deze staat slokt langzaam de regio op. Met veel internationaal en lokaal protest als gevolg.
Het stichten van een Palestijnse staat zou de groei van Israel tot stoppen kunnen brengen. Hier zie ik echter weinig heil in. Beide partijen kennen immers dezelfde heilige ideeen aan dezelfde gebieden toe.
Mijn oplossing zou dus zijn om heel het gebied in Israel te veranderen. Een seculiere staat, met Godsdienstvrijheid en een degelijk programma om minder bedeelden te helpen middels sociale programma’s. Dit Grote Israel zou tijdelijk onder protectoraat moeten komen te staan van de internationale gemeenschap.

Dus geen tweestatenoplossing waarbij het verschil tussen mensen vooral bestaat in het idee dat de religieuze en culturele elementen niet te verenigen zijn, maar een enkele sterke staat waar dit idee niet meer ter zake doet.

Binnenkort verschijnt een boek bij De Balie. Nu, het is niet echt een boek, maar meer een atlas, aangevuld met essays/artikelen.
Het boek is onderdeel van de serie Domino Kosovo van De Balie. Domino Kosovo was een programmaserie over grenzen, onafhankelijkheid, secessie en staatsafscheiding. Het boek sluit deze serie af.

Ik neem ook een artikel voor mijn rekening met als hoofdvraag: wanneer is de kans nu groot dat een regio zich af gaat scheiden van haar moederland.
Belangrijke rode draad in dit artikel, mede als in de serie, is het concept staat, of liever gezegd natiestaat.

Nu ik weer mee bezig ben realiseer ik me dat het begrip staat erg interessant is. Met de staat is iets vreemds aan de hand:

Net als een hoop concepten is de staat een construct dat dwingend is. Mensen gaan zich gedragen naar bekende constructen. Denk hierbij aan constructen als liefde, werk, vriendschap en onderwijs. Allemaal grote concepten, waar ideeen achter schuil gaan en welke het leven van allerdag onbewust bepalen. 
Het concept staat geeft  betekenis aan behoeften van mensen.
Sinds de 19e eeuw is de staat de consoliderende mal waar het maatschappelijke, sociale en culturele leven in gegoten is.
De staat is het referentiekader waarlangs tal van politieke en maatschappelijke discours zich verplaatsen.
De natiestaat staat voor soevereiniteit. In de wereldpolitiek is elke staat – in ieder geval op papier – gelijkwaardig. Soevereiniteit staat voor optimale zelfbeschikking. Staten bieden primair ook bescherming aan haar burgers. De staat beschermt burgers tegen oorlogsdreiging van buurlanden. De staat beschermt haar eigen economie. En bovendien, de staat beschermt de veronderstelde nationale identiteit van haar burgers.  
En vaak lopen diverse van dit soort belangen door elkaar heen. Zo kent de EU zogehete Beschermde oorsprongsbenaming, waarmee typische gerechten als boerenkaas uit Nederland en Mozzarella-kaas uit Italie alleen nog maar in betreffende streken en landen mag worden vervaardigd. Dit lijkt een maatregel tegen oneerlijke concurrentie te voorkomen, maar gaat in praktijk vooral om bescherming van een gevoel van identiteitswaarde. Onze kaas mag toch zeker niet door Belgen of Duitsers gemaakt worden?

Bescherming dus, misschien de belangrijkste motivatie achter de oprichting van de staat.
De vele onafhankelijksoorlogen welke gevoerd zijn door moderne Westerse staten voeden het idee dat ieder volk een eigen staat  nodig heeft, en zelfs verdiend.
De Duitse Bondskanselier Bismarck voerde in de 19e eeuw een omgekeerde strijd. Door het creeeren van een gemeenschappelijke vijand, die hij zag in met name Frankrijk, wist hij de door de Duitse elite gewenste eenheid te bewerkstelligen.
Geen staat door een onafhankelijksstreven jegens een moederstaat dus, maar een staat door een eenheidsstreven.

In ieder geval, zonder staat zijn je economische en militaire belangen, incluis je identiteit, aan de wolven overgeleverd.
Mede hierdoor zijn er vandaag nog veel afscheidingsbewegingen actief. Van Friesland tot Baskenland, van Pakistan tot Texas: overal op de wereld zijn ze actief.

Anderszijds, concepten worden  voortdurend opnieuw vormgegeven, zijn door mensenwerk aan verandering onderhevig. Dit gaat vaak indirect.
Zo is het concept auto enorm aan verandering onderhevig. Niet omdat men die auto wil veranderen, maar omdat veranderende omstandigheden waarin de auto opereert mensen dwingen de auto anders te definieren. Deze moet onder andere vooral zuiniger. Dit verandert de auto - mogelijk ongewild - ook.

Dit geldt ook voor de oude vertrouwde staat.  Bijvoorbeeld; de Europese staat is niet meer wat zij was. Tot op grote hoogte zijn staatszaken overgeheveld naar Europees niveau. Europa voert op grote hoogte een gemeenschappelijk grenzenbeleid, een monetair beleid en een overkoepelend rechtsidee. Ofwel, The End of Sovereignty.

Een vervelend neveneffect is dat inwoners van de EU het idee hebben dat ze hun identiteit moeten inleveren, dat we straks niets meer te zeggen hebben over ons eigen land. Dit werkt nieuwe gevoelens van gewenste onafhankelijkheid weer in de hand.

Er is dus sprake van een paradox. De vraag is hoe hier mee om te gaan. Had Nederland in der tijd de eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring van Kosovo moeten steunen?
Moet het hele idee van het hebben van een eigen staat niet worden ontmoedigd, omdat het concept staat per definitie een anachronisme lijkt te zijn geworden?

Het is waarschijnlijk niet erg sympathiek om op te merken, maar moet ook de Dalai Lama niet worden geadviseerd Tibet op te geven, inplaats van te streven naar meer autonomie?

Onlangs woonde ik in De Balie het debat ‘De toekomst van de kunstkritiek in de dagbladpers’ bij. Een avond waarbij de vraag centraal stond hoe kunstkritiek kan overleven in de huidige dagbladen. Advertentieinkomsten lopen terug, en dat geldt al helemaal voor de kunstkaterns. Immers, adverteerders willen voor geen goud op die pagina’s staan. Ze worden blijkbaar slecht gelezen.
Na verloop van tijd vroeg filosoof en criticus Maarten Doorman, die in het publiek zat, aan de aanwezige panelleden of zij het belang van een degelijk kunstkatern met dito kritiek kunnen beschrijven. Kortom, waarom kunst?
Tot op grote hoogte is deze vraag blijkbaar niet im frage. Zo begon Job Woudt van het Financieel Dagblad enorm te stotteren bij deze vraag. ‘Het hoort er gewoon bij’, was de strekking van zijn antwoord.
Raymond van den Boogaard maakte het helemaal bont door te stellen dat het Bildungskunst voor de mens is. Hij vond dat een beetje mens nu eenmaal van kunst moet houden. Waarom? Omdat dat zo is.
Het is vreemd en stuitend dat de vraag ‘waarom kunst’ zo moeilijk te beantwoorden valt en dat deze eigenlijk niet gesteld mag worden. Vooral in tijden dat kunst niet populair is en vooral wordt gezien als een speeltje van links, moet hier weer opnieuw over gedacht worden.

En antwoord kan zijn dat de kracht van kunst is dat het geen enkel belang dient of heeft. In een wereld waar alles draait om tal van belangen (wie heeft de beste publicatie, wie is politiek-gezien aan zet, what about the money), bevindt kunst zich in spleten en kieren als een belangeloos product. Daarom is het fijn zo nu en dan naar musea te gaan. Plekken waar de financiele molen even stil staat, in tegenstelling tot ander vermaak zoals het bezoeken van Blockbusters in Bioscopen.
Mijn collega Eric Kluitenberg beschrijft kunst als een restproduct van het industriele tijdperk. Doordat men ging verdienen bleven middelen om kunst te maken aan de strijdstok hangen.
Kortom, neem kunst niet als vanzelfsprekend aan, maar blijf nadenken over het waarom.

Eerder maakt ik er al een opmerking over: universiteiten verworden steeds meer tot bedrijven, waar zaken als inkomsten, imago en klantenopbouw belangrijker zijn dan waar wetenschap voor zou moeten staan: een open zoektocht naar de waarheid; universele grondbeginselen en algemene wetmatigheden.
Ditmaal een nieuw dieptepunt. Secretraris van de PNVD (in de volksmond de pedopartij genoemd) is namelijk definitief de toegang ontzegt tot de opleiding pedagogiek aan de Universiteit Utrecht. Dit in navolging van de Universiteit Leiden in 2008 en de Radboud Universiteit Nijmegen in 2006.
Het klinkt natuurlijk erg logisch. Maar als we de feiten erbij halen, is het dan nog steeds zo logisch?

Een aantal feiten:
Norbert de Jonge is nooit veroordeeld voor enig delict, laat staan voor ontucht met jonge mensen. In Nederland ben je onschuldig tot het tegendeel is bewezen. De Jonge wil met zijn PNVD ouder-kindrelaties (mooi eufemisme, door de PNVD en stichting Martijn veelvuldig gebruikt) legaliseren. Middels democratische weg. Dit is een onmogelijke opgave. Letterlijk. Het gaat gewoon niet gebeuren dat de PNVD een Kamermeerderheid achter hun plannen krijgt, als de partij uberhaupt al een zetel haalt.
Maar het is het goed recht van de PNVD om dat te proberen. In een vrij land mag je alles opperen. De partij is simpelweg niet te verbieden, dat probeerde de stichting Saloes al eens. Zonder resultaat.
Norbert de Jonge en de PNVD kunnen dan misschien wel erg abject zijn, maar zijn honderd procent legaal. Toch ondervindt De Jonge tegenslag. Hij wordt geweigerd door werkgevers. Erg, maar begrijpelijk. Een bedrijf moet omzet maken en bestaat alleen bij de gratie daarvan.
Wat erger is: universiteiten weigeren De Jonge ook. Voor de opleiding pedagogiek. Erg jammer. Het is vreemd dat een universiteit mensen weigert op basis van legale fantasieen. De universiteit is bang hierop afgerekend te worden door mensen die hun kind ter onderzoek langsbrengen. Er worden immers opnamens van gemaakt, zo stelt de universiteit. Stel dat gemene pedofielen die in handen krijgen! Sowieso vreemd om je kinderen als onderzoeksmateriaal naar universiteiten te brengen, maar dat ter zijde. Alles voor de wetenschap natuurlijk.

Universiteiten moeten niet meegaan met de publieke opinie, maar staan achter hun basisprincipe: streven naar waarheidsvinding. Bovendien verwacht ik dat andersdenkenden op universiteiten welkom zijn.
Maar nee, de universiteit wordt zakelijker. En zo heeft de universiteit wederom meegewerkt aan een schijnoplossing voor een mogelijk schijnrisico. Het pedofielenvraagstuk. Is De Jonge nu het echte risico? Een pedofiel die daar eerlijk voor uit komt? Hoeveel schandalen zijn er jaarlijks met mensen waarvan men nooit verwachtte dat deze iets met kinderen zouden gaan uitspoken? Voor mensen die openlijk zeggen pedofiel te zijn en de rechtsstaat respecteren ben ik niet bang. Waarom zou ik die mensen niet geloven? Ook niet elke heteroman is een verkrachter.
Wederom ben ik van mening dat universiteiten en bijbehorende colleges van beroep zich moeten schamen. Een universiteit moet zich niet schikken naar de publiek opinie en heersende morele kaders en normen, maar deze juist ter discussie durfen stellen en mede vorm geven.

De Jonge gaat nu advocaat worden. Via de Open Universiteit.  Hij zal het nog nodig hebben. Hij staat er nogal alleen voor. Enige serieuze medestander die ik vond is Wes Holleman. Een onderwijsdeskundige. Zijn verhaal kunt u hier en hier lezen.

(1) Overigens zijn de historisch onjuiste argumenten en drogredenen christen-bashers niet vreemd. Nog te vaak hoor ik: En die kruistochten dan? En kijk dan hoeveel slachtoffers in naam van god zijn gevallen! Beide aannames zijn onjuist. Zo was de Westerse kruistocht-manie geen religieuze strijd maar lag de grondslag hiervan in economische en politieke spelletjes. Dat kerk en wereld toen praktisch een-en-dezelfde waren ontgaat men blijkbaar. Overheden spraken in die tijd per definitie namens God.
Het is empirisch gezien gemakkelijk te bewijzen dat de meeste dodelijke slachtoffers door repressie en onderdrukking niet door religies zijn gekomen, maar door zakelijke, machinale en ongelovige moord-regimes zoals de vele junta’s in Zuid-Amerika, de verschrikkelijke paranoia van Stalin, de culturele revolutie van Mao en de overbekende streken van het Kabinet Hitler.

Daags na prinsjesdag is de oppositie weer masaal begonnen met uit de nek te lullen. Een aantal opmerkelijke punten hieruit:

In de eerste plaats hekelt men het feit dat de armen, ouden en zieken van de Nederlandse samenleving de zwaarste klappen te verduren krijgen. Dit is natuurlijk helemaal niet leuk. Als je in een rolstoel zit, is het leven per definitie iets minder plezant. Dan komen de overheidskortingen extra hard aan.
Maar tot op grote hoogte kan de regering niet anders. Nederland is (nog steeds) een sociaal-democratie. Dat betekent dat Nederland actief een herverdelingspolitiek voert en dat  rijken veel belasting betalen om het de behoeftigen wat gemakkelijker te maken. Normaal gesproken is een aanzienlijk gedeelte van de enorme belastinginkomsten bedoeld voor het steunen van mensen die het kunnen gebruiken, zoals zieken, armen en ouderen.
Maar helaas heeft de overheid een hoop van die gelden nu gebruikt om de economie op orde te houden en waar nodig (en dat is nodig) weer aan te jakkeren. Dit is niet het belang van de rijken, maar het belang van ons allemaal.
Probleem is dus dat een hoop geld dat aanvankelijk bedoeld was voor de ziek-zwak-en-misselijken, er nu niet meer is.  Simpelweg foetsie!
Deze minder-bedeelden krijgen dus geen straf, nee, het geld voor hen bedoeld is gewoon op. Omdat rijke mensen in Nederland niet allerlei potjes hebben waaruit ze gesteund worden, is de suggestie nu ontstaan dat de zwakke schouders de ellende moeten dragen. Dat is onzin. Andersom is het al veel langer waar: in Nederland dragen de sterke schouders de ellende van de zwakkeren. Al jaren.  Als het goed gaat, is iedereen natuurlijk tevreden, nu het slecht gaat, is een zondebok al snel gevonden.
Een tweede onzinnigheid betreft de veronderstelling dat de rijken niet geraakt zouden zijn door de crisis. Ik ben erg benieuwd hoe deze mensen de problemen van rijkaardbank Van Lanschot-Bankiers en het faillesement van Ferrari-dealer Kroymans verklaren. Het aantal miljonairs is in Nederland zichtbaar afgenomen. Hoezo zijn de rijken dan niet getroffen?

Ondanks al mijn kritiek op het Kabinet ben ik soms blij dat de huidige oppositie niet in het zadel zit. Dan hadden we nu echt een probleem gehad.

Tariq Ramadan is een wolf in schaapskleren. Een infiltrator. In opdracht van het Iraanse regime probeert hij de Westerse samenleving en dito idealen kapot te maken. Van binnenuit. Want in Rotterdam deed hij zich voor als een modelmoslim. Niet dus. Inmiddels wonen er miljoenen onbetrouwbare moslims in Europa. Met een brede grijns surft Ramadan mee met de angstaanjagende Tsunami van moslims. Zei ik trouwens dat het er miljoenen zijn? Volgens mij zijn het er miljarden! Inmiddels is bijvoorbeeld 93% van de Amsterdammers moslim. Echt waar! Ik heb het zelf gezien. Zodoende moet die corrupte en met de vijand heulende Ramadan met spoed uit alle functies worden ontheven.

Klinkt bovenstaande verhaal u bekend in de oren? Mij wel. Het doet me erg denken hoe er tegen communisten werd aangekeken na de Tweede Wereldoorlog. Alles waar het Westen voor stond bleek een farce gezien de klopjacht en uitsluiting van mogelijke communisten. Zonder dat deze veronderstelde communisten wetten overtraden werden zij op basis van politieke overtuigingen en latente steun aan andere landen tot persona non grata verklaard. Als je het mij vraagt nogal een zwarte pagina in de moderne geschiedenis. Dit McCarthyisme lijkt nu ook in Nederland in zwang te komen.
Alleen dit keer in een andere vorm. De vrijheid die Het Westen propageert blijkt niet altijd te gelden voor iedereen onder elke omstandigheid. We kunnen alleen maar strijden en pleiten voor vrijheid in andere landen als we dat zelf dan ook echt in praktijk brengen. Maar de verlichtingsgeest is blijkbaar verdwenen uit de wandelgangen van het Rotterdamse gemeentebestuur. Evenzo moet de Erasmus Universiteit zich de oren uit de kop schamen. Hiervoor in de plaats is verlichtingsfundamentalisme gekomen. Of zoals ik dat wel eens noem: dogmatisch progressief denken: ‘Wie niet met ons is, is tegen ons en moet kapot gemaakt worden’, is het adagium van die dogmatici.

Daarnaast vecht Ramadan in een meer dan prima brief in Nrc-handelsblad tegen het simplisme. Voor even werd een Huntingtoniaans wereldgevecht uitgevochten in de straten van Rotterdam. 
Ramadan maakt televisie gemaakt met Iraans geld. En omdat de Iraanse overheid natuurlijk hardstikke fout is, is Ramadan ook fout. Een compleet idiote en imbeciele veronderstelling natuurlijk. Ramadan stelt zelf al dat de wereld niet zo eenvoudig in elkaar steekt. Het is vreemd dat het Rotterdams gemeentebestuur bepaalt wat foute regimes zijn en wat niet. Waarschijnlijk is het geen probleem om werk te verrichten voor de Amerikaanse overheid. Heeft deze overheid ook geen bloed aan zijn handen kleven?  Het is nog vreemder te realiseren dat Ramadan zijn aanstelling nooit was verloren als de situatie in Iran na de verkiezingen aldaar niet zo uit de hand waren gelopen.

Natuurlijk, een open samenleving heeft ook zo z’n vijanden. Zaken waar Karl Kopper al voor waarschuwde en op basis waarvan Duitsland een zogehete weerbare democratie heeft. Het pallet aan meningen mag - afgezien van het feit dat Ramadan niets heeft gedaan dat niet kan - best wel iets kleurrijker worden. En dat geldt wat mij betreft ook voor pedofielen die aan universiteiten pedagogiek willen studeren.
Universiteiten en gemeenten gaan zich helaas steeds zakelijker opstellen. Ze zijn bang voor imago-schade, schade aan de integriteit en ga zo maar door. Maar  universiteiten en overheden zou hier boven moeten staan. Zij hebben geen belangen, behalve het publieke belang. Hier past een dergelijke angst voor imagoschade niet in.

De B-journalisten van de tenenkrommende regionale zender RTV Utrecht (ik heb jarenlang in Utrecht gewoond, zo amateuristisch als RTV Utrecht maken ze het nergens) hebben een schandaal ontdekt! In het kielzog van hun collega’s van buurtsuffertje Ons Utrecht (die de sluwe vos Aleid Wolfsen ten val wilden brengen) zochten de redacteuren met de Wet Openbaar Bestuur (WOB) in de hand maandenlang naar mogelijke misstanden bij het openbaar bestuur. Even leek het er op dat ze niets konden vinden. ‘Er moet iets zijn!’, brulde de hoofdredacteur over de redactietafel. En ja, ze vonden iets. Gedeputeerde Joop Binnekamp (VVD) gaf maar liefst 8000 euro aan etentjes uit in twee jaar tijd. Meer dan al zijn collega’s bij elkaar! En 8000 euro is natuurlijk een geweldig bedrag gezien de hele begroting van circa 500 miljoen euro per jaar.
Wat ik veel opvallender vind is dat zijn collega Anneke Raven (CDA) maar 40 euro heeft uitgegeven in twee jaar. Dit vind ik vele malen schokkender dan die 8000 euro. De conclusie van die 40 euro is dat mevrouw blijkbaar nooit met mensen heeft gegeten. Ze heeft zich nooit onder de mensen begeven. Nooit genetwerkt.

Ik stel voor om de WOB nu eens te gebruiken om apathische en teruggetrokken politici en bestuurders te zoeken en vervolgens te ontslaan. Een goed politicus of bestuurder eet wel eens met vriend en vijand. Het creeeren van draagvlak gaat door de maag, toch?

En RTV Utrecht, gefeliciteerd met jullie scoop! Puik werk. Niet dus. Jullie hadden best de moeite kunnen nemen de context te onderzoeken, zoals het een goede journalist siert. Nu is het goedkoop scoren om het scoren. Jullie functie is die van waakhond. Het gevolg van jullie actie nu is dat wantrouwen jegens politiek en bestuur waarschijnlijk weer zal gaan toenemen. Dat heeft weinig met een waakhondfunctie te maken.