Boycot van Iraanse verkiezingen was eerlijker geweest
Thursday, June 18th, 2009
“Ben je niet enorm trots op de Iraniërs? Ik wel!”
Ik ben voor werk in Amerika als ik de bovenstaande sms van een vriendin ontvang.
Op het gevaar af dat de eerste alinea van dit stuk een louter semantisch karakter zou krijgen: ‘trots’ was niet het woord dat bij me opkwam toen ik de beelden van al die dappere (laten we vooral niet vergeten dat we het over mensen hebben die tegen het huidige regime aan het demonstreren zijn. IN IRAN!) en boze mensen zag. ‘Trots’ associeer ik toch vooral met iets dat ik zelf door hard werken en grote toewijding zou bereikt hebben. En in het geval van massa-gebeurtenissen heb ik dat soort gevoelens niet. Apropos, het omgekeerde gaat in mijn geval ook op: ik schaam me ook nooit voor massa-misdaden van een groep waartoe ik statistisch gezien (man, allochtoon, Nederlander, kaal, programmamaker, hardloper) zou behoren: stel dat een groep jongens van Iraanse komaf in Delft een oud-dametje in elkaar slaat, zou ik me persoonlijk op geen enkele manier, dan dat ik ‘normaal’ zou doen, tot hun misdaden kunnen verhouden en iedereen die probeert om me wél daartoe te bewegen (“maar wat vind je ervan dat er jongens van dezelfde komaf als jij zoiets verschrikkelijks hebben gedaan?”) zou ik een soortgelijk antwoord als bovenstaande geven.
De waarde van peilingen
‘Trots’ was ik dus niet, maar wat wél?
Zoals eerder gezegd: die demonstranten vind ik vooral dapper en boos.
Maar belangrijker: valt het me op dat er tot heden geen -harde- bewijzen van fraude opgedoken zijn, behalve het feit dat de uitslag niet in de lijn van de peilingen lag. En omdat de einduitslag niet met de peilingen correspondeert, vinden Mousavi en zijn aanhangers dat ze bestolen zijn. Maar we hebben het over peilingen in een land waar peilingen per definitie niet zo betrouwbaar zijn, lees voor de waarde-loosheid- van peilingen in hele en halve dictaturen o.a. “Het zijn net mensen” van Joris Luyendijk.
‘Gelukkig’ hoorde je in aanloop naar de verkiezingen af en toe ook kritische geluiden over die peilingen: de armere delen van de bevolking zouden niet gerepresenteerd zijn in de peilingen, evenmin mensen die op het platteland wonen. Zeg maar gerust de twee groepen waar Ahmadinejad ook zijn eerste overwinning (die voor velen toen als een verrassing kwam) aan te danken had!
De voetbalvergelijking, maar dan anders
Als Nederlands Elftal verliest, ligt het nooit aan de tegenstander: Nederlands Elftal verliest altijd van zichzelf. Het lijkt alsof de kracht van de tegenstander helemaal er niet doet. Terwijl je zou kunnen denken: als twee ploegen met elkaar de strijd aangaan, dan is het per definitie zo dat ze van elkaar kunnen winnen / verliezen. Anders zouden ze nooit in dezelfde divisie / categorie tegen elkaar gespeeld moeten hebben.
Zou het niet zo kunnen zijn dat Ahmadinejad ‘gewoon’ gewonnen heeft omdat er óók veel mensen zijn, die voor redenen die ons niet welgevallig zijn, op hem gestemd hebben?! I hate to admit maar misschien vindt de boodschap van Ahmadinejad (o.a. een harde taal jegens het Westen, antisemitisch en immer opgeven van harde aanpak van corruptie) een gewillig oor bij 63% van de Iraniërs. Waarom is het zo dat de verliezers altijd achteraf (ik weet het, elk verlies is achteraf!) gaan klagen over de uitslag terwijl als je zo slim en bijdehand was als je nu bent, had kúnnen weten dat die verkiezingen wel eens niet eerlijk zouden verlopen. M.a.w., je doet mee en als de uitslag je niet bevalt, zeg je direct (heel belangrijk: dus zonder het oordeel van het onderzoek dat door de hoogste leider van het land Khamenei aangekondigd is af te wachten) dat de uitslag niet klopt! Je hoeft geen graad in politicologie te hebben om te weten dat het aangekondigde onderzoek een wassen neus zal zijn en dat als het onderzoek niet het gewenste resultaat voor Mousavi geeft dat hij en zijn aanhang zullen door demonstreren maar óf je respecteert de procedure (deelname aan de verkiezingen, daarna eventueel protest aanteken, het resultaat afwachten, etc.) en neemt je verlies / winst zoals het een goede verliezer of winnaar betaamt, óf je doet helemaal niet mee. In het geval van de Iraanse verkiezingen was het misschien veel beter geweest als Mousavi helemaal niet aan de verkiezingen had mee gedaan en middels waarschijnlijk een lage opkomst en / of een 99% winst van Ahmadinejad het ontbreken aan democratisch gehalte van het systeem aangetoond had dan nu achteraf gaan klagen. But don’t get me wrong, er zijn 1001 redenen om tegen het huidige Iraanse regime te protesteren maar een protest vanwege fraude bij de verkiezingen vormt een van de zwakste redenen.
Maar zoals mijn oma altijd zei: niets gebeurt voor niets. De harde aanpak van de Iraanse regering tegenover demonstranten laat het ware gezicht van deze ‘democratie’ zien, hoe opportunistisch Mousavi en zijn aanhangers ook handelen.
Het blijft Iran.
“Ben je niet enorm trots op de Iraniërs? Ik wel!”
Ik ben voor werk in Amerika als ik de bovenstaande sms van een vriendin ontvang.
Op het gevaar af dat de eerste alinea van dit stuk een louter semantisch karakter zou krijgen: ‘trots’ was niet het woord dat bij me opkwam toen ik de beelden van al die dappere (laten we vooral niet vergeten dat we het over mensen hebben die tegen het huidige regime aan het demonstreren zijn. IN IRAN!) en boze mensen zag. ‘Trots’ associeer ik toch vooral met iets dat ik zelf door hard werken en grote toewijding zou bereikt hebben. En in het geval van massa-gebeurtenissen heb ik dat soort gevoelens niet. Apropos, het omgekeerde gaat in mijn geval ook op: ik schaam me ook nooit voor massa-misdaden van een groep waartoe ik statistisch gezien (man, allochtoon, Nederlander, kaal, programmamaker, hardloper) zou behoren: stel dat een groep jongens van Iraanse komaf in Delft een oud-dametje in elkaar slaat, zou ik me persoonlijk op geen enkele manier, dan dat ik ‘normaal’ zou doen, tot hun misdaden kunnen verhouden en iedereen die probeert om me wél daartoe te bewegen (“maar wat vind je ervan dat er jongens van dezelfde komaf als jij zoiets verschrikkelijks hebben gedaan?”) zou ik een soortgelijk antwoord als bovenstaande geven.
De waarde van peilingen
‘Trots’ was ik dus niet, maar wat wél?
Zoals eerder gezegd: die demonstranten vind ik vooral dapper en boos.
Maar belangrijker: valt het me op dat er tot heden geen -harde- bewijzen van fraude opgedoken zijn, behalve het feit dat de uitslag niet in de lijn van de peilingen lag. En omdat de einduitslag niet met de peilingen correspondeert, vinden Mousavi en zijn aanhangers dat ze bestolen zijn. Maar we hebben het over peilingen in een land waar peilingen per definitie niet zo betrouwbaar zijn, lees voor de waarde-loosheid- van peilingen in hele en halve dictaturen o.a. “Het zijn net mensen” van Joris Luyendijk.
‘Gelukkig’ hoorde je in aanloop naar de verkiezingen af en toe ook kritische geluiden over die peilingen: de armere delen van de bevolking zouden niet gerepresenteerd zijn in de peilingen, evenmin mensen die op het platteland wonen. Zeg maar gerust de twee groepen waar Ahmadinejad ook zijn eerste overwinning (die voor velen toen als een verrassing kwam) aan te danken had!
De voetbalvergelijking, maar dan anders
Als Nederlands Elftal verliest, ligt het nooit aan de tegenstander: Nederlands Elftal verliest altijd van zichzelf. Het lijkt alsof de kracht van de tegenstander helemaal er niet doet. Terwijl je zou kunnen denken: als twee ploegen met elkaar de strijd aangaan, dan is het per definitie zo dat ze van elkaar kunnen winnen / verliezen. Anders zouden ze nooit in dezelfde divisie / categorie tegen elkaar gespeeld moeten hebben.
Zou het niet zo kunnen zijn dat Ahmadinejad ‘gewoon’ gewonnen heeft omdat er óók veel mensen zijn, die voor redenen die ons niet welgevallig zijn, op hem gestemd hebben?! I hate to admit maar misschien vindt de boodschap van Ahmadinejad (o.a. een harde taal jegens het Westen, antisemitisch en immer opgeven van harde aanpak van corruptie) een gewillig oor bij 63% van de Iraniërs. Waarom is het zo dat de verliezers altijd achteraf (ik weet het, elk verlies is achteraf!) gaan klagen over de uitslag terwijl als je zo slim en bijdehand was als je nu bent, had kúnnen weten dat die verkiezingen wel eens niet eerlijk zouden verlopen. M.a.w., je doet mee en als de uitslag je niet bevalt, zeg je direct (heel belangrijk: dus zonder het oordeel van het onderzoek dat door de hoogste leider van het land Khamenei aangekondigd is af te wachten) dat de uitslag niet klopt! Je hoeft geen graad in politicologie te hebben om te weten dat het aangekondigde onderzoek een wassen neus zal zijn en dat als het onderzoek niet het gewenste resultaat voor Mousavi geeft dat hij en zijn aanhang zullen door demonstreren maar óf je respecteert de procedure (deelname aan de verkiezingen, daarna eventueel protest aanteken, het resultaat afwachten, etc.) en neemt je verlies / winst zoals het een goede verliezer of winnaar betaamt, óf je doet helemaal niet mee. In het geval van de Iraanse verkiezingen was het misschien veel beter geweest als Mousavi helemaal niet aan de verkiezingen had mee gedaan en middels waarschijnlijk een lage opkomst en / of een 99% winst van Ahmadinejad het ontbreken aan democratisch gehalte van het systeem aangetoond had dan nu achteraf gaan klagen. But don’t get me wrong, er zijn 1001 redenen om tegen het huidige Iraanse regime te protesteren maar een protest vanwege fraude bij de verkiezingen vormt een van de zwakste redenen.
Maar zoals mijn oma altijd zei: niets gebeurt voor niets. De harde aanpak van de Iraanse regering tegenover demonstranten laat het ware gezicht van deze ‘democratie’ zien, hoe opportunistisch Mousavi en zijn aanhangers ook handelen.
Het blijft Iran.
